نازیلا دلیرنیا
روز اول فروردین امسال، پروانه اعتمادی؛ نقاشی از نسل طلایی نقاشان تالار قندریز، از دنیا رفت. در آن هیاهوی سال نو مثل خیلی خبرهای دیگر از کنار این خبر گذشتم، تا اینکه تابستان به نمایشگاه «به گزارش زنان» موزهی هنرهای معاصر رفتم و آنجا نقاشیای از آن نقاش دیدم که...
به ژرفنای خویش نگریستم دیدم که خود، گذرگاهِ دردها، پرسشها و قافلهها در دامنههای تاریک و ناایمن هستم و لحظههایم بر دشتهای تاریک گسترده است من در سفر بودم... اسمش راه آسمان بود. اسمی چنان لگدمال که میتوانست اسم برنامهای تلویزیونی شبیه به زلال احکام باشد. ده دوازده سال پیش...
روز اول فروردین امسال، پروانه اعتمادی؛ نقاشی از نسل طلایی نقاشان تالار قندریز، از دنیا رفت. در آن هیاهوی سال نو مثل خیلی خبرهای دیگر...
به ژرفنای خویش نگریستم دیدم که خود، گذرگاهِ دردها، پرسشها و قافلهها در دامنههای تاریک و ناایمن هستم و لحظههایم بر دشتهای تاریک گسترده است...
هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد