شماره‌ی ۴۸ — آشپزخانه — شوروم ۴۸

آزاده کفاشی

دوشنبه ۱۱ اسفند بود، درست دو روز پس از آغاز جنگ. ناگزیر مانده بودم خانه و صبح تا ظهر را به سروسامان‌دادن به کارهای عقب‌مانده گذراندم. ظهر شد و من و مادر و خواهرم نشسته بودیم سر میز ناهار. هنوز لقمه‌ی اول را نخورده بودیم که بووم؛ صدای انفجار هیچ...

سهیل کاراگاه

عروسی‌ها این اجازه را داشتم که به‌اعتبار مامان بروم زنانه بنشینم. خوش می‌گذشت. گذشته از این‌که زن‌ها مثل خواننده‌های طپش، جمیل و آراسته بودند، خوراکی هم به‌وفور بود؛ شیرینی و میوه و این‌جور چیزها. ختم‌ها را اما در معیت بابا می‌نشستم. شانس اگر می‌آوردیم و قبل از خطیب می‌رسیدیم، شاید...

الهام خطایی

ظهر یک روز وسط تابستان است؛ از مدرسه و کلاس تابستانی رسیده‌ام. تشنه و گرسنه قابلمه‌ی آش را از یخچال درمی‌آورم، قاشقی برمی‌دارم و می‌نشینم همان‌جا پشت میز آشپزخانه. روسری و جوراب‌هایم پرت شده‌اند روی مبل، مانتو هنوز تنم است و شلوار بیرونی؛ معلوم است که هر چقدر خسته باشم...

الهام برزین

بعضی وقت‌ها آدم از طرف خودش غافلگیر می‌شود. تصمیمی ناگهانی می‌گیرد و در مسیری می‌افتد که انتظارش را نداشته است. من هم چنین وضعیتی را حدود ۱۷ سال قبل تجربه کردم؛ وقتی تصمیم گرفتم دیگر برنج نخورم و تا امروز یک قاشق هم نخورده‌ام. تصمیم من پیش‌درآمدی تصادفی داشت؛ در...

زهرا زمانی

عاشقانه‌ترین متن جهان را چگونه آغاز می‌کنند؟ من آن آغاز را برمی‌دارم و می‌گویم این عاشقانه با غذا گره خورده است. آشپزی عاشقانه، یکی از جسمانی‌ترین اشکالی است که با آن ابرازِ وجود می‌کنم؛ نوعی مواجهه‌ی مادی با جهان و آدم‌ها که در آن کلمات کنار می‌روند تا جای خود...

محمد جواد شاکر آرانی

«آش و حلیم تازه، هرروز، از ساعت شش صبح.» چهارده پانزده سال پیش، اولین بار چنین متنی را سردر مغازه‌ای دیدم. تازه آمده بودم تهران. شوک‌های فرهنگی یکی بعد از دیگری داشت راست و چپم می‌کرد. سرد و گرمم می‌کرد. مرزهای جهانم هی کش می‌آمد و بازتر می‌شد. این یکی...

حمید کاظم‌زاده

المیرا زنگ زد که جمع کنم برویم ویلایشان حوالی تبریز. با هر خبری که از تهران می‌شنید، زنگ می‌زد یا پیام می‌داد و هر بار باید کلی با هم بحث می‌کردیم که چرا من می‌گویم نه. نمی‌شد برویم. گفتم اینجاها خبری نیست. مثل هر بار غر زد که هرچه هم...

هان کانگ

اواخر ماه مه بود که اولین بار کبودی‌ها را روی بدن همسرم دیدم؛ روزی که گلبرگ‌های یاس‌های بنفش در باغچه‌ی کنار اتاق سرایدار مثل زبان‌های بریده‌ بر زمین پراکنده شده بودند و سنگ‌فرش‌های ورودی خانه‌ی سالمندان را شکوفه‌های سفیدی پوشانده بود که زیر پای رهگذران لگدمال می‌شدند و می‌پوسیدند. خورشید...

علی حسن‌دوست

هشدار تخلیه! این اعلانی بود که وقتی در خانه داشت لباس‌هایش را می‌پوشید، روی صفحه‌ی تلفن همراهش ظاهر شد: سازمان هواشناسی به‌علت طوفان قریب‌الوقوع و احتمال طغیان رودخانه‌ی جیحون ـ رودی که از میان شهر می‌گذرد ـ فرمان ترک شهر را صادر کرده است. اواسط پاییز بود و وزش بادی...