در این بخش از احساسات، تجربهها و دریافتهای شخصی در برابر هنر به مثابهی امری زیبا مینویسیم. «مواجهه» بخشی است که در آن تجربهی شخصی خود را از آثار هنری و خلاقه بیان میکنیم؛ رؤیا و تخیلی که این آثار درونمان برانگیخته یا تأثیری در ما و ضرورتی که برایمان داشتهاند. برای آشنایی با «مواجهه» و ساختار جستار موضوعی به صفحهی «ناداستان چیست؟» مراجعه کنید.
حمید صدرهاشمی
«همهی روزها شبیه هم بودند، فیلمها اما نه.» این جمله را از داستانی کوتاه به اسم گرسنگیکشیده، نوشتهی دان دلیلو آوردهام. داستان دربارهی مردی میانسال به نام لئو است که اکثر زمانش را به فیلمدیدن در سینماهای نیویورک میگذراند. گاهی سه یا چهار فیلم در یک روز میبیند و اساساً...

علی حسندوست
حدود یک ماه پیش، لابهلای نامههای ونگوگ، به بخشی برخوردم که از فرسودگی خود در هیاهوی پاریس گفته بود؛ در نامهی ۲۰ فوریهی ۱۸۸۸ که به برادرش تئو نوشته بود: «[...] در پاریس نمیتوان کار کرد، مگر آنکه شخصی کنج و پناهگاهی برای آرامش و آسودگی خاطر داشته باشد. بدون...

پریسا وارسته
میتوانم صدای چکش خوردن میخ و دستگاه برش نجاری که کوچهی باریکی با اتاقخوابم فاصله دارد، برخوردهای پشتسرهم توپ چهلتکه و صدای شوت بچهها به دیوار سیمانی پشت خانه، صدای دیگ و قابلمهی آشپزخانه و خراشیدن قاشق ته آنها را فیلتر کنم. همه، به شرطی که سرم فقط یک صدا...

لیلا کاظمی فراهانی
کم مانده دوره بیفتم یکی یکی از آدمها بپرسم: «خانوم! آقا! شما میتوانید من را دوست داشته باشید؟» بپرسم ذبیح و ارغوان را میشناسند؟ چیزی از ماه-نهال و آن مریدش که به تقلای دوست داشتن و دوست داشته شدن خون میریخت شنیدهاند؟ بگویم من در خودم آن جنون را نمیبینم...

گلچهره صادقزاده
کدوحلوایی در جنگ ۴۰ روزه به مرور زمان روی بالکن کپک زد و از بین رفت. هر روز سعی میکردم صداها، اخبار و گاهی سکوت را کنار بزنم، از جای خود بلند شوم و یک عکس از میانتهیشدن و سبکشدنش بگیرم. کمکم عذاب وجدان سراغم آمد که چرا ترکیببندی این...

آزاده کفاشی
دوشنبه ۱۱ اسفند بود، درست دو روز پس از آغاز جنگ. ناگزیر مانده بودم خانه و صبح تا ظهر را به سروساماندادن به کارهای عقبمانده گذراندم. ظهر شد و من و مادر و خواهرم نشسته بودیم سر میز ناهار. هنوز لقمهی اول را نخورده بودیم که بووم؛ صدای انفجار هیچ...

آزاده کفاشی
میگویند نویسنده کسی است که به یاد میآورد و من برای کم نیاوردن در برابر وحشت صفحهی سفید و برای نوشتن دربارهی فیلمی که بسیار دوست میدارم، روزی را به خاطر میآورم که برای اولینبار نشستم به تماشای درخت زندگی، به این امید که شاید با به یاد آوردن جزئیاتی...

نرگس حکیمپناه
یک ساعت که از فیلم میگذرد، مراسم ادب کردن درخت شروع میشود. باغبان اصرار دارد که ارباب باید حضور داشته باشد. با خودم فکر میکنم چرا به یک درخت مثل انسان اهمیت میدهند. چرا اصلاً ارباب را صدا میزنند؟ مگر درخت میفهمد که ارباب کیست و چه جایگاهی دارد؟ مراسم...

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد