بخش داستان، خانهی امن قصهگوهایی است که با قدرت خیال، واقعیت را دوباره میآفرینند. اینجا آینهی ادبیات داستانی معاصر فارسی است؛ مجموعهای از داستانهای کوتاه تألیفی و ترجمه که رنجها و زیباییهای جهان را ملموس میسازند. برای آشنایی با ساختار و عناصر داستانی، راهنمای «داستان کوتاه چیست؟» را بخوانید.
شیوا دارابی
از همان روزی که سروکلهاش در حیاط پیدا شد، از او خوشت نیامد. مدام میگفتی: «این که جاش توی آسایشگاه نیست.» اما او همیشه دنجترین نقطه را انتخاب میکرد؛ جایی که کسی مزاحمش نشود. آرام و بیسروصدا مینشست، دستهایش را تکیهگاه بدنش میکرد و با چشمهای آبیاش رفتوآمدها را زیر...

فاطمه عظیمی
آپارتمان کوچک و آشپزخانهی کوچکتر تحمل سنگینی اینهمه بو را نداشتند. بوی شیرینی قالب بود. گاهی بوی مربای به و هویج میچربید به بوی شیرینپلو و گلاب و خلال پوست پرتقال. بوهای شیرین و گیجکننده از درِ آپارتمان خودشان را بیرون میکشیدند و توی تمام راهپلهها تا طبقهی پنجم پخش...

زهرا زردکوهی
سرم را تکیه دادهام به شیشهی ماشین. زن راننده ازم میپرسد: «بهتری دخترم؟» فکم هنوز منقبض است. دستهای مشتشدهام روی پاهایم قرار دارند و پاهایم را یکضرب به کف ماشین میکوبم. سر تکان میدهم. مادر و دختری که با هم همراه شدهایم، زیرچشمی نگاهم میکنند. دلم میخواهد زیر هیچ ذرهبینی...

سارا مرادی
دلدرد عجیب و هولناکم که سالیان درازی با من است، امروز صبح دوباره در میان تنم سر برآورده است. تمام تنم پوشیده از عرقی سرد و لزج شده و پیراهن بلند و سفیدم را به رانها و تیرهی پشتم چسبانده است. همین که اندکی جابهجا میشوم، پیراهن خیس تنم را...

ذکیه شهاب
میبینی؟ در این اتاق کوچک که قرار بود یکی شویم، نشستهام. هر روز چقدر به عکس آویختهشدهی عروسیمان به دیوار نگاه میکردم، مثل حالا. تو نمیدانی چقدر به گذشته که هر روز در اینجا از مقابل چشمانم رژه میرود، تنبهتن میآویزم. هر بار که به ولایات سفر میکردی، دلم میخواست...

فاطمه پیراوی ونک
چشمهای خیسش را باز میکند. برای چند ثانیه فقط به هم نگاه میکنیم. بعد ناگهان جیغ میکشد. همهی صداهای خانه پایین میریزند. هوا را چنگ میزند. قلبم به استخوانهایم میکوبد. نفس در سینهام حبس میشود. از جا بلند میشوم. هرچه در آغوشش میگیرم، آرام نمیشود. دستهایم خشک شدهاند از بس...

بنفشه بابایی
بعد از آن روز، همیشه از صدای در زدن میترسید؛ تقتق، تقتق، تقتق. صبح روز تولد مریم بود و او تکوتنها، مشغول تدارک دیدن سوروسات تولدش. در را باز کرد. دو مرد پشت در بودند. جوری از دیدنش خوشحال شدند که انگار یک سارق حرفهای را دستگیر کرده باشند. هر...

حمیده قمری
مُرد! پشت میز ناهارخوری نشسته بود و دستودلش به هیچ کاری نمیرفت. شکرپاش را برداشت و کمی شکر روی میز ریخت. همهی دانهها را یکجا جمع کرد و بعد با حرکت مُدور انگشت، حفرهای وسط آن ایجاد کرد. به چشمْ حفره بود، اما پس ذهنش حوض بود؛ حوضی آبیرنگ و...

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد