راضیه فیضآبادی
سقف خانه کوتاه شده بود. آنقدر کوتاه که خم شده بودیم. خمخم راه میرفتیم، غذا میخوردیم، روی مبل لش میکردیم، میخوابیدیم. بیدار میشدیم! از آسمان که اصلاً خبری نبود. حتی سرمان را بالا نمیبردیم، ببینیم هنوز آن بالا هست یا نه. چه برسد به اینکه مثلاً ببینیم ابرهای سفید پنبهای...
سقف خانه کوتاه شده بود. آنقدر کوتاه که خم شده بودیم. خمخم راه میرفتیم، غذا میخوردیم، روی مبل لش میکردیم، میخوابیدیم. بیدار میشدیم! از آسمان...
هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد