سارا مرادی
دلدرد عجیب و هولناکم که سالیان درازی با من است، امروز صبح دوباره در میان تنم سر برآورده است. تمام تنم پوشیده از عرقی سرد و لزج شده و پیراهن بلند و سفیدم را به رانها و تیرهی پشتم چسبانده است. همین که اندکی جابهجا میشوم، پیراهن خیس تنم را...

ذکیه شهاب
میبینی؟ در این اتاق کوچک که قرار بود یکی شویم، نشستهام. هر روز چقدر به عکس آویختهشدهی عروسیمان به دیوار نگاه میکردم، مثل حالا. تو نمیدانی چقدر به گذشته که هر روز در اینجا از مقابل چشمانم رژه میرود، تنبهتن میآویزم. هر بار که به ولایات سفر میکردی، دلم میخواست...

سحر محمدیان فر
روی تخت دراز کشیده بودم و به سقفی نگاه میکردم که سفید بود و خالی از هر چیزِ دیگر. گردن و شانههایم بسته بودند و نمیتوانستم تکانشان دهم؛ به ناچار به کلمههای پخششده در فضا اجازه دادم بیایند درِ گوشم جم بخورند. زنی در کابینِ کناری از مصائب زندگی زناشویی...

ساناز کریمی
سازمان ثبت اسناد و املاک کشور «سند مالکیت متعلق به کد ملی شما با شناسه فلان صادر گردید. برای مشاهده به سامانه کاتب قسمت اسناد الکترونیک مراجعه فرمایید.» پیامک را که دیدم خشکم زد. ظهر دلچسب بهاریام شد غروب جمعهی پاییز. اسم همهی ما، من، خواهرم و تمام ۱۱ وارث...

علی حسندوست
حدود یک ماه پیش، لابهلای نامههای ونگوگ، به بخشی برخوردم که از فرسودگی خود در هیاهوی پاریس گفته بود؛ در نامهی ۲۰ فوریهی ۱۸۸۸ که به برادرش تئو نوشته بود: «[...] در پاریس نمیتوان کار کرد، مگر آنکه شخصی کنج و پناهگاهی برای آرامش و آسودگی خاطر داشته باشد. بدون...

بنفشه بابایی
بعد از آن روز، همیشه از صدای در زدن میترسید؛ تقتق، تقتق، تقتق. صبح روز تولد مریم بود و او تکوتنها، مشغول تدارک دیدن سوروسات تولدش. در را باز کرد. دو مرد پشت در بودند. جوری از دیدنش خوشحال شدند که انگار یک سارق حرفهای را دستگیر کرده باشند. هر...

مرصاد غلامویسی
من اغلب به داییام فکر میکنم. به اینکه چگونه مُرد و معنای مرگش چه بود. داییام جوان بود که مُرد، گمان میکنم حدود چهل سال سن داشت. معمولاً سعی میکنم چهرهاش را به یاد بیاورم. آن روزی که او را خاک کردند، به خودم گفتم روزی چهرهاش را یادم میرود...

هان کانگ
اواخر ماه مه بود که اولین بار کبودیها را روی بدن همسرم دیدم؛ روزی که گلبرگهای یاسهای بنفش در باغچهی کنار اتاق سرایدار مثل زبانهای بریده بر زمین پراکنده شده بودند و سنگفرشهای ورودی خانهی سالمندان را شکوفههای سفیدی پوشانده بود که زیر پای رهگذران لگدمال میشدند و میپوسیدند. خورشید...

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد