icon
icon

دایره‌های معلق در هوا

عکس از فائزه قجاوند
shurum enlarge
عکس از فائزه قجاوند

دایره‌های معلق در هوا

نویسنده
خاطره محمدی
زمان مطالعه
9 دقیقه
عکس از فائزه قجاوند
shurum enlarge
عکس از فائزه قجاوند

دایره‌های معلق در هوا

نویسنده
خاطره محمدی
زمان مطالعه
9 دقیقه
۰:۰۰
۱۴:۲۴

مجری برنامه می‌گوید: «در وضعیت کنونی، اکیداً توصیه می‌شود که تمامی قاب‌ها و تابلوها از دیوارها برداشته شوند تا ایمنی شما تضمین گردد.»

زن می‌رود روی کاناپه و عکس عروسی‌شان را از دیوار برمی‌دارد و می‌گذارد روی میز. مرد از پای تلویزیون بلند می‌شود. پایش به لیوان چای می‌خورد و تفاله‌ی ته لیوان روی فرش کرم‌رنگ می‌ریزد. زن خودش را به ندیدن می‌زند و می‌رود توی آشپزخانه. مرد ساعت را از روی دیوار پایین می‌آورد و تکیه‌ می‌دهدش به ستون وسط هال.

زن درحالی‌که شعله‌ی زیر کتری را کم می‌کند، در این فکر است که آیا بعد مرگشان کسی می‌آید قاب عکسشان را روبان سیاه بزند یا نه؟ اگر مرد بمیرد، عکس روی پروفایل شبکه‌های مجازی‌اش را بدهد توی اعلامیه‌اش؟ اگر خودش بمیرد، چه؟ یادش می‌آید به‌جای عکس خودش یک دسته‌گل روی پروفایل دارد. می‌ترسد بعد از ۱۵ سال به خاطر یک عکس از کار اخراجش کنند یا دست‌کم مدتی بازخواستش کنند و مجبور شود تعهد بدهد، ولی یادش می‌آید که توی اعلامیه‌ی مرگ، عکس خانم‌ها را نمی‌زنند.

صندلی پشت میز را عقب می‌کشد و می‌نشیند. از لباس‌هایی که جلویش گذاشته، سعی می‌کند مربع‌های یک‌اندازه در‌آورد. مرد تلویزیون را خاموش می‌کند و لیوان‌به‌دست می‌آید توی آشپزخانه. لیوانش را آب می‌کشد و فنجان زن را از آبچکان برمی‌دارد و با آستینِ پیراهنش دسته‌ی قوری را می‌گیرد. چای که می‌ریزد، لیوان بلوری پر از کف می‌شود.

«چرا چای کم ریختی تو قوری؟ این آب‌زیپو که نشد چای!»

زن بدون اینکه برگردد و مرد را نگاه کند، می‌گوید: «یه‌کم صبر کن. هنوز دم نکشیده. از صداش معلومه.»

مرد همان‌طور که چای توی لیوان را به قوری برمی‌گرداند، می‌گوید: «این رو دیگه از خودت درآوردی. چای یه مایعه. دیگه دم‌کشیده و نکشیده‌ش چه تفاوتی تو صدای ریختنش داره؟!»

«چرا. فرق داره.»

«نداره. خانم معلم این رو گفتی، چون می‌خوای نشون بدی زیادی خونه‌داری بلدی، اما عزیزم ریدی؛ مثل همین جرواجر کردن لباس‌هات.»

«چای دم‌کشیده به خاطر غلیظ‌بودنش، کمی سنگین‌تره و موقع ریختن صدای یه‌کم بم‌تری می‌ده، اما چای دم‌نکشیده، چون رقیق‌تره، صدای تیزتر و شرشری داره؛ مثل ریختن آب.»

مرد شکمش را می‌دهد تو و سعی می‌کند خود را از بین کابینت و صندلی زن رد کند.

«این رو تو نت گوشیم می‌نویسم. هر موقع اینترنت وصل شد، این رو از ای‌آی می‌پرسم، اما باز مطمئنم از خودت درمی‌آری.»

زن قیچی را زمین می‌گذارد و مچ دست راستش را با دست چپ می‌مالد.

«این قیچی کنده. می‌تونی بدون کمک گرفتن از هوش مصنوعی یه کار به‌دردبخور انجام بدی تو این خونه؟»

«چاقوتیزکن داریم؟»

زن سرش را بالا می‌اندازد و زیر لب نچ خفیفی می‌گوید. مرد درِ کابینت‌ها را باز می‌کند و می‌پرسد: «زیراستکانی چی، داریم؟»

«منظورت نعلبکیه؟»

«هرچی. همون که توش چای می‌ریزند که سرد شه؛ زیراستکونی، نعلبکی یا هرچی که شما بچه‌شهری‌ها بهش می‌گید.»

«نچ. نداریم.»

«پیاله یا یه بشقاب کوچیک چینی چی؟ تو این خونه که داریم؟»

«همونجاست. همون دری که وا کردی، طبقه‌ی بالاش رو ببین.»

مرد بشقاب چینی را روی میز می‌گذارد و به سمت پنجره می‌رود. می‌خواهد پرده‌کرکره را بالا بکشد. صدای جیغ زن مانند سوت کشدار و برنده‌ای، هوا را می‌شکافد. مرد مکثی می‌کند و به بالا زدن پرده ادامه می‌دهد. زن که انگار از نفیر حنجره‌ی خودش جا خورده باشد، با صدای لرزانی می‌گوید: «چی کار می‌کنی؟ می‌خوای به کشتنمون بدی؟»

«کشتن کجا بود؟ خودت رو به خواب نزن. ۱۰ روزه تو این خونه چشممون به اون‌ور پنجره نیفتاده. اگه می‌خواست به مردم عادی بزنه، تا حالا قتل‌عاممون کرده بود؛ مثل آب خوردن.»

نور غروب توی اتاق می‌ریزد و رنگ نارنجی ملایمی روی میز و لباس‌های پخش‌شده می‌‌افتد. زن که سرپا ایستاده و زل زده به نوری که روی دست راستش افتاده، می‌گوید: «اگه هسته‌ی اون آلبالویی که تو دهنت باهاش بازی‌بازی می‌کنی رو از پنجره تف کنی بیرون، می‌افته تو محوطه‌ی نظامی.»

زن توی ذهنش آن‌سوی پنجره را مملو از درخت آلبالو تصور می‌کند و صدای مرد مثل تگرگ دیوانه‌ای همه‌ی شکوفه‌ها را می‌تکاند و باغ را بی‌ثمر می‌کند.

مرد می‌گوید: «ما هم مثل این ۹۲ نفری که تو این ساختمون هستند. نهایتش روی شیشه رو ضربدری نوارچسب می‌زنیم.»

زن دستش را به علامت منفی تکان می‌دهد و می‌گوید: «نخیر. نخیر. جاش رو شیشه می‌مونه. بعداً کی می‌خواد تمیزش کنه؟ تو؟»

«همین الانش اون‌ور شیشه از بس کثیفه، بیرون رو به‌زحمت می‌شه دید. حالا معلوم نیست امشب که سرمون رو زمین گذاشتیم، فردا بیدار می‌شیم یا از زیر آوار بیرونمون می‌آرن.»

مرد پنجره را هم باز می‌کند و زن دیگر چیزی نمی‌گوید. سرش را از پنجره بیرون می‌برد و می‌گوید: «بیا اینجا.» اما زن از جایش تکان نمی‌خورد.

«اون دایره‌های روشن رو می‌بینی تو هوا؟»

 

عکس از فائزه قجاوند
عکس از فائزه قجاوند

زن سرش را از روی لباس‌پاره‌ها بلند می‌کند و چشم‌هایش را برای دیدن دایره‌های روشن در آن‌سوی پنجره، باریک می‌کند.

«کدوم‌ها؟»

«همون دایره‌ها که شبیه حبابند و تو هوا لای هم وول می‌خورند. چند وقت پیش یه مسافر داشتم که می‌گفت ما که نفس می‌کشیم، از این‌ها می‌دیم تو ریه‌هامون. می‌گفت دروغه که می‌گن اکسیژن می‌دیم این تو. حقیقتاً سوخت اصلی‌مون این دایره‌های معلق تو هواست.»

زن به نشانه‌ی تاسف سرش را تکان می‌دهد و خودش را مشغول به کارش می‌کند.

مرد می‌نشیند پشت میز و لبه‌های قیچی را به پشت بشقاب چینی می‌سابد.

زن بعد از اینکه تکه‌های بریده‌ی لباس را روی هم دسته می‌کند، بلند می‌شود و توری چای‌صاف‌کن را زیر قوری می‌گیرد و لیوان و فنجان را پر می‌کند. می‌رود و از داخل کوله‌ی نجات دم ورودی، بسته‌ی بیسکویت را درمی‌آورد و می‌گذارد توی سینی. مرد تکه‌ای پارچه را برمی‌دارد و با آن تیزی قیچی را امتحان می‌کند.

«واسه ناهار هم کنسرو ماهی رو درآوردی. الان چیزی مونده واسه نجات ما؟»

«اگه اتفاقی بیفته، ما اصلاً خبردار هم نمی‌شیم. بعدش هم مگه جای امنی سراغ داریم که پناه بگیریم؟ چایت رو که تموم کردی، اون بطری آب رو هم بریز پای گلدون‌ها.»

«حالا با این تیکه‌پارچه‌ها می‌خوای چی کار کنی؟»

«فعلاً نمی‌دونم. می‌خوام به هم بدوزمشون. بعداً براش تصمیم می‌گیرم.»

«مگه دوخت‌ودوز هم بلدی؟»

«سعی خودم رو می‌کنم. نهایتاً چندباری می‌شکافم و از نو می‌دوزم. تو مدرسه دفتر کوک داشتیم. یه چیزهایی یادمون دادند.»

مرد همان‌طور که به بریده‌ شدن لباس‌ها خیره شده، می‌گوید: «دیشب خواب دیدم که مردم و سر قبرم دارند دستگیره‌ی بالابر شیشه‌ی ماشین خیرات می‌کنند.»

زن نیشخندی می‌زند و می‌گوید: «این‌ها نشونه‌ست. تو این گرما نه کولر داری، نه شیشه رو واسه مسافر بدبخت پایین می‌دی. رسماً تخصصت شبیه‌سازی جهنمه.»

مرد لیوان چایش را با یک بیسکویت برمی‌دارد و می‌رود توی پذیرایی.

زن صدای روشن شدن تلویزیون را می‌شنود. انگشت شست بزرگ مرد را تصور می‌کند که روی دکمه‌های کوچک کنترل کلنجار می‌رود. صدای روشن شدن تلویزیون سکوت خانه را می‌شکند.

دو نفر دارند در مورد پیش‌بینی روزهای آینده‌ی جنگ حرف می‌زنند. کارشناس امور خاورمیانه که حرف «ر» را «ی» تلفظ می‌کند، می‌گوید: «تو این موقعیت، باید یه‌جوی آیامش نسبی تو یجمنه‌های دیپلماتیک حفظ بشه، وگنه تشدید تنش‌ها می‌تونه کل یه‌ منطقه یو به یه فاجعه بکشونه.»

زن بلند می‌شود و نزدیک پنجره می‌شود. نور نارنجی انگار یک‌دفعه محو شده، اما هوا هنوز روشن است. در جستجوی دایره‌های معلق در هوا آن‌قدر به پنجره نزدیک می‌شود که نوک دماغش به شیشه می‌چسبد. چیزی پیدا نمی‌کند. به دنبال رگه‌هایی از علف‌های سبز روی محوطه‌ی آن‌طرف خیابان چشم می‌چرخاند. می‌گوید: «تو این ۱۰ روز که پرده رو کنار نزدیم، طبیعت کاملاً زرد شده.»

زن می‌رود توی اتاق. درِ کمد لباس‌ها را باز می‌کند. لباس‌شب زرشکی آویزان صدایش می‌زند. دست می‌برد و بیرونش می‌آورد. آخرین و تنها باری که آن را پوشیده پنج سال پیش، توی اتاق پرو فروشگاهی بود که از آنجا خریده بودش. جشن عقد خواهرزاده‌اش به خاطر کرونا برگزار نشد و لباس دکلته‌ی ساتن هم از کاورش بیرون نیامد.

زیپ لباس را به‌زحمت می‌بندد. نسبت به آن‌موقع یک‌پر گوشت اضافه کرده. چین‌وچروک پهلو‌هایش، زیبایی روز اول لباس را از بین برده است. با کلیپس موهایش را بالای سر جمع می‌کند. چند تار موی سفیدِ جلوی پیشانی‌اش را زیر موهای سیاه قایم می‌کند. رژ لب قرمز را برمی‌دارد و محکم روی لب می‌کشد. سرانگشتانش را ماتیکی می‌کند و با آن گونه و پشت پلک‌هایش را رنگ می‌کند.

زن می‌خواهد از توی آینه از خودش عکس بگیرد. آیینه‌ی اتاق‌خواب کوچک است. کلیدهای برق را یکی‌یکی می‌زند و مرد را می‌بیند که جلوی تلویزیون خوابش برده.

می‌رود جلوی آیینه‌ی قدی توی هال. خودش را ورانداز می‌کند؛ انگار جریان خون از زانوهایش به بالا هجوم می‌‌آورند. قلبش تندتر می‌تپد و احساس می‌کند که پوست گردنش به رنگ صورتی درآمده.

صدای تلویزیون زیاد است و مرد اصلاً صدای زن را نمی‌شنود. مجری می‌‌گوید: «به خبر فوری که به دستمان رسیده توجه کنید...»

می‌رود سمت آشپزخانه. همه‌ی تکه‌پارچه‌ها را جمع می‌کند و می‌چپاند توی سطل زباله. چایش که سرد شده را خالی می‌کند توی ظرفشویی و چای سرد توی لوله‌ها قرقر می‌کند. صدای تلویزیون هنوز توی گوشش است، اما دیگر گوش نمی‌دهد. به پنجره نگاه می‌کند؛ جایی که دیگر جز تاریکی رنگ دیگری نمی‌بیند. یک‌دفعه نور چشمک‌زن قرمزی محوطه‌ی باز پشت پنجره را مانند دریای سرخی روشن می‌کند.

صدای آژیری در کار نیست، اما جیغ‌های تیز و برنده‌ و صدای پاهایی که در راه‌پله می‌دوند را می‌شنود. فکر می‌کند که مرد حالا از خواب می‌پرد و با عجله می‌دود سمتش و می‌غرد: «بیا این‌ور! بدو بریم زیرزمین.» اما در میان هیاهو، مرد چشم باز نمی‌کند.

زن سعی می‌کند پنجره را ببندد، ولی دستگیره در دستش می‌‌ماند. قدمی عقب می‌رود. بی‌حرکت می‌ایستد؛ انگارنه‌انگار چیزی می‌شنود. دایره‌های آتشینی را در آسمان می‌بیند که سیاهی را می‌شکافند و به سمت زمین می‌آیند. با همان لباس و آرایش برمی‌گردد توی هال و کنار مرد دراز می‌کشد.

متن‌های دیگر

icon

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد

ما را دنبال کنید
linkedintwittertelegraminstagram
icon

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد

ما را دنبال کنید
linkedintwittertelegraminstagram