icon
icon

استخر

طرح از لیان شپتون
shurum enlarge
طرح از لیان شپتون
نویسنده
تی.کورَگِسِن بویل
زمان مطالعه
33 دقیقه
ترجمه از
زهرا ابراهیمیان
طرح از لیان شپتون
shurum enlarge
طرح از لیان شپتون
نویسنده
تی.کورَگِسِن بویل
زمان مطالعه
33 دقیقه
ترجمه از
زهرا ابراهیمیان
۰:۰۰
۴۹:۲۶

ما تا پیش از این استخری نداشتیم، اما خانه‌ی جدید استخری داشت که حداقل از نظر من بخشی از جذابیتش بود. آن زمان ما در اوایل سی‌سالگی‌مان بودیم، با دو فرزند—مالی چهارساله و جردن دوساله—و در حال اسباب‌کشی بودیم، چون به فضای بیشتری نیاز داشتیم، علاوه ‌بر این، محله‌ی بهتر با مدارس بهتر هم می‌خواستیم. لیسی که فرزند سوم و آخرمان را باردار بود گفت نگران است بچه‌ها در استخر غرق شوند، هرچند دورتادور استخر یک نرده‌ی آهنی فرفورژه‌ی استاندارد به ارتفاع دو ‌متر بود با دو دروازه‌ی خودکار، یکی درست کنار حیاط و دیگری در انتهای استخر، جایی که تخته‌ی شیرجه قرار داشت. همین حالا هم می‌توانستم خودم را ببینم که روی یک قایق بادی روی آب شناورم، و یک لیوان بلند جین‌و‌تونیک درست بالای نافم است، در حالی که پرندگان میان درختان با هم آواز می‌خوانند و خورشید دست گرم و محکمش را روی بدنم می‌کشد. گفتم: «قرار نیست بچه‌ها غرق بشن.» 

فهمیدم که لیسی از خانه خوشش آمده. در اتاق نشیمنِ خالی ایستاده بودیم، قدم می‌زدیم و غرق این تصور بودیم که وقتی مبلمانمان را بیاوریم خانه چه شکلی می‌شود—اینکه مبل را کجا خواهیم گذاشت، صندلی‌های راحتی و میز قهوه‌خوری، از این فکرها. دور نرده‌ی استخر یک پرچین گل‌دار بود و من به لیسی گفتم که خودم آن را برمی‌دارم تا از اتاق نشیمن و آشپزخانه دید خوبی به استخر داشته باشیم. «محاله بچه‌ها بتونن وارد استخر بشن، اما حتی اگه تو استخر هم بیفتن، ما می‌تونیم اونها رو ببنیم، مگه نه؟ و اولین و واجب‌ترین کاری که باید انجام بدیم اینه که بهشون شنا کردن رو یاد بدیم.» 

خانه اسکلت چوبی داشت و نمای جلویی‌ آن تا نیمه با آجر پوشیده شده بود. ساختمان دو طرف استخر حیاط‌پشتی را در بر می‌گرفت، که در هر دو طرفش اتاق‌خواب‌های طبقه‌ی بالا قرار داشت. پشت استخر، دامنه‌ی تند و مایل یک تپه بود که بعدها فهمیدیم در تمام طول تابستان مثل آینه عمل می‌کند و باشدت گرما را به سمت خانه بازتاب می‌دهد. بالای تپه چه بود؟ بوته‌هایی که هر سال بهار، وقتی خشک و مستعد آتش‌سوزی می‌شدند، طبق قانون باید پاکسازی می‌شدند—دغدغه‌ای دیگر. آنجا همچنین محل زندگی موش‌های صحرایی، مارمولک‌ها و یک مار گوفر به پهنای بازو بود که یک روز صبح دیدم از باغچه تا لبه استخر کشیده شده، تقریباً حدود دو متر بود. همان‌جا رهایش کردم، چون کار دیگری از دستم برنمی‌آمد. به لیسی چیزی در موردش نگفتم.

پیش از اینکه برای خرید درخواست بدهیم، بار دوم به دیدن خانه رفتیم و بچه‌ها را هم بردیم تا آنها هم در رؤیای داشتن این خانه شریک شوند—حیاط بزرگ، اتاق‌خواب‌های جادار و فضای مسطحی در حیاط پشتی زیر درختان که قرار بود آنجا یک مجموعه بازی جدید بگذاریم که قرار بود خود بچه‌ها انتخابش کنند. مشاور املاک زنی حدوداً چهل ساله بود که شبیه مدل‌های فشن لباس می‌پوشید و حتماً هر روز صبح یک ساعت را صرف آرایش و مدل موی خود می‌کرد، او همه‌جا دنبالمان می‌آمد داخل و خارج خانه، از ملک تعریف می‌کرد و به ما می‌گفت که خریداران بالقوه دیگری هم وجود دارند: «چون این خونه واقعاً مفته، واقعاً مفته.»

لازم بود خانه رنگ شود، البته، نه به این دلیل که رنگ فعلی وضعیت بدی داشت، بلکه برای اینکه بتوانیم سلیقه‌ی خودمان را در خانه اعمال کنیم، یا بهتر بگویم سلیقه‌ی لیسی را. او به‌خصوص در این مورد خیلی اصرار داشت، هرچند از نظر من، خانه به همان شکلی که بود کاملاً مناسب بود. دوستی داشتیم به نام مالکوم که کم‌وبیش نقاش حرفه‌ای ساختمان بود (بیشتر مواقعی که بی‌ پول بود و کمتر وقت‌هایی که دستش باز بود و در کافه‌ها پرسه می‌زد و بیلیارد و دارت بازی می‌کرد و سر دیگران کلاه می گذاشت)، و ما از او خواستیم که این کار را انجام دهد، به شرط اینکه من بعد از کار و آخر هفته‌ها به او کمک کنم. لیسی رنگ‌ها را انتخاب کرد. مالکوم و من هم سمباده زدیم و رنگ کردیم.

کمی بعد از اسباب‌کشی، درست زمانی که هوا گرم‌تر می‌شد، مهمانی گرفتیم و به همه گفتیم مایو بیاورند. با غروری وصف‌ناپذیر به همسرم گفتم: «این اولین مهمونی کنار استخر ماست.» هیچ‌کدام از دوستان ما استخر نداشتند. در واقع، آنها خانه هم نداشتند. هیچ‌کدامشان پدر و مادری نداشتند که بخواهند یا بتوانند برای پیش‌پرداخت به آنها پول قرض بدهند، کاری که پدر و مادر لیسی برای ما کرده بودند. ما در آشپزخانه‌ی تازه‌رنگ‌شده بودیم (به رنگ سفید ناواهو، و کابینت‌هایی که رنگشان دو درجه تیره‌تر بود). به آن سوی اتاق رفتم تا او را در آغوش بگیرم؛ برآمدگی سفت ناشی از بارداری او درست بین ما بود تا بر پیمان بین ما تأکید کند.

اصلاً مهمانی کنار استخر چه بود؟ مسلماً شبیه مهمانی‌ای نبود که از داستان‌های [جان] چیور ظاهر شده باشد، با پیشخدمت‌ها، پارکبان و برهمن‌ها (آدم‌های سطح بالایی) که با شلوارک‌های خشک و مارتینی در دست دور هم ایستاده بودند. یک مهمانی ساده با پاهای برهنه و آب استخر با کلر زیاد بود، من در حال کباب کردن گوشت و مرغ روی گریل بودم و مهمان‌ها شراب، آبجو و هدیه‌ی خانه نو می‌آوردند. ما برای فضای باز بلندگو نداشتیم، برای همین پنجره‌های اتاق نشیمن را باز کردم و صدای موسیقی را بلند کردم تا مردم را به رقصیدن تشویق کنم.

مالکوم و همسرش جولیا اولین کسانی بودند که رسیدند. آنها از دری که دورتر بود وارد شدند که مستقیم به جادۀ جلوی خانه راه داشت؛ جولیا در دستانش یک گلدان سرخس نخلی بود و مالکوم یک بطری گلن‌فیدیک ۱۲ که هنوز در جعبه تشریفاتیش بود زیر بغل زده بود. هدیه‌ی گران‌قیمتی بود و من از این کارش قدردانی کردم، هرچند از یک نظر خودم پولش را داده بودم، چون مالکوم آشکارا داشت کار را طول می‌داد؛ بعد از یک ماه کار کامل نمای بیرونی خانه هنوز نصفه‌کاره مانده بود. او بسیار دقیق کار می‌کرد؛ درزگیری، بتونه‌کاری، سمباده‌کشی و دوباره سمباده‌کشی، انگار هر نوار چوبی را که از زیر کار بیرون می‌آورد گنجی باستانی بود. و مگر این دقیقاً همان چیزی نبود که ما می‌خواستیم؟

گفتم: «عالیه،» و بطری را با احتیاط خاصی از دستش گرفتم. «این حسابی کارمون رو راه می‌ندازه.»

«برای شروع خوبه، مگه نه؟» موهای مالکوم—که مثل موهای دیوید بویی طلایی بود و به سمت بالا شانه زده شده بود—زیر نور خورشید برق می‌زد. دندان طلایی‌اش هم پشت لبخندش می‌درخشید (یادگاری از یک حادثه‌ی دندان‌پزشکی در طول مسیر هیپی‌ها در گوا). شلوارک و دمپایی لاانگشتی پوشیده بود و برای اینکه کمی رسمی‌تر به نظر بیاید، پیراهن هاوایی‌ای روی تی‌شرتش، که لک‌های رنگ گرفته بود، انداخته بود. حضور او در اینجا—سمباده‌کشی، نقاشی، و در بیشتر شب‌ها سر میز شام روبه‌روی ما می‌نشست— یکی از لذت‌های چند هفته‌ی گذشته بود، راهی برای فرار از تنش اسباب‌کشی و یکنواختی روتین بچه‌ها، وعده‌های غذایی، قصه‌های شب و تمام کارهای دیگر. من و او تا دیروقت، مدت‌ها بعد از اینکه لیسی به رختخواب می‌رفت، بیدار می‌ماندیم، حرف می‌زدیم، می‌خندیدیم و اسکاچ را بدون یخ و مخلفات می‌نوشیدیم.

جولیا، در حالی که گلدان سفالی را به سینه‌اش چسبانده بود و برگ‌ها صورتش را پوشانده بودند، پرسید: «این رو کجا بذارم؟» او صندل لاانگشتی پوشیده بود، برای مهمانی ناخن‌های پایش را لاک فیروزه‌ای زده بوده و لکه‌ای از خاک گلدان روی کمر شلوارک زرد کم‌رنگش دیده می‌شد. در آن لحظه محو پاهای برهنه و زیبایش شده بودم، پاهای زیبا، ساق‌‌های زیبا، و نور خورشید که روی آب استخر افتاده بود، شبیه رؤیایی از تمام اتفاقات خوبی بود که برایم افتاده بود، و لیسی بود که گفت: «بیا، بذار کمکت کنم»، اما جولیا خودش کار را تمام کرده بود، او خم شد و گلدان را لبه‌ی استخر گذاشت. بعد بلند شد و خاک را از دست‌هایش تکاند، سپس خم شد تا دستانش  را در آب استخر بشورد. تعجبی نداشت که به‌ جای مالکوم او مجبور شده بود گیاه را از ماشین بیاورد، مالکوم دوست داشت باابهت وارد شود، کسی که با یک بطری اسکاچ تک‌مالت می‌آید، نه با یک گیاه.

آن‌قدر از آمدن اولین مهمان‌ها برای اولین مهمانی کنار استخر‌مان هیجان‌زده بودیم که متوجه نشدیم دخترمان درست همان لحظه‌ای که درِ حیاط پشت سر همسرم بسته می‌شد توانسته بود دستش را به آن برساند و به‌سرعت وارد محوطه‌ی ممنوعه استخر شود، و برادر کوچکش هم درست پشت سرش بود. آنها ناگهان پیدایشان شده بود؛ و روی نوک پایشان ایستاده بودند و جیغ‌زنان سراغ مالکوم و جولیا رفتند. این صحنه باعث شد یک لحظه مکث کنم، انگار لحظه‌ای از جریان سینمایی رویدادها متوقف شد، اما مشکلی نبود، چون ما آنجا بودیم تا مراقبشان باشیم—چهار آدم بزرگسال، و بقیه مهمان‌ها هم که داشتند می‌رسیدند.

اما درست همان لحظه دروازه‌ی بیرونی دوباره باز شد و مهمان‌های بیشتری رسیدند؛ دوستان قدیمی که باشوخی و خنده وارد شدند و سینی‌های تخم‌مرغ شکم‌پُر، سالاد حبوبات، چیپس و سس سالسا و بطری‌های خیس آبجو و شراب سفید را آوردند. همان‌طور که ما از سر بی‌فکری به استقبال آنها می‌رفتیم، جردن پسر دوساله‌مان به گلدانی که فقط شصت ثانیه قبل در آنجا قرار گرفته بود برخورد کرد، تعادلش را از دست داد و به داخل استخر افتاد.

چگونه می‌توان آن لحظه را توصیف کرد؟ دو ثانیه، سه ثانیه، همه‌ی ما خشکمان زد، در حالی که پسرم، آن کودک نوپا، تا انتهای عمق دو و هفت دهم‌متری استخر، کف شیب‌دار و نورانی‌اش، مثل لنگر کشتی به زیر آب رفت. جردن جیغ نزد، دست و پایش را تکان نداد—درست مثل کاری که وقتی من و همسرم او را در دستان درهم‌تنیده‌مان گرفته بودیم، در قسمت کم‌عمق به او یاد داده بودیم—اما اوهیچ کاری نکرد جز غرق شدن. مالکوم اولین کسی بود که شیرجه زد و من هم درست پشت سرش شیرجه زدم. مغزم از کار افتاده بود و دست و پاها، قلب و ریه‌هایم که قفل شده بودند کنترل امور را به دست گرفتند. و من از بین آب تار و رنگ‌گرفته از کُلر دیدم مالکوم پسرم را به خودش چسبانده و به‌سرعت در میان دنباله‌ای از حباب‌ها  به سمت سطح آب می‌آید.

به طرز شگفت‌آوری، جردن نه تقلا کرد، نه احساس خفگی، نه گریه؛ حداقل نه همان لحظه، نه تا زمانی که لیسی او را در آغوش گرفت و او نگاه‌های ما را دید. او به‌نحوی تمام نفسش را بیرون داده بود، آن پایین در کف استخر مثل مجسمه‌‌ی بودای کوچکی بی‌حرکت مانده بود و تا وقتی دوباره به سطح آب رسید، اصلاً به فکرش نرسیده بود که نفس بکشد. از نظر او، این یک بازی بود، همان بازی‌ای که در وان حمام می‌کرد (تا عمق وان فروبرو و تا جایی که می‌تونی نفست رو حبس کن)، اما در وان کافی بود بنشیند تا دوباره نفس بکشد. 

مهمانی ما این‌گونه شروع شد، با ترسی که هیچ پیامدی نداشت جز اینکه من اصرار کردم بچه‌ها تا آخر روز—یا نه، اصلاً همیشه—جلیقه‌های نجات نارنجی کوچکشان را بپوشند. نوشیدن، بگوبخند و شیرجه‌های پرسر و صدا در استخر نه فقط به‌خاطر جشن، بلکه به‌خاطر پیروزی بود، چون خطر از بیخ گوشمان رد شده بود. حتی کسانی که دیرتر رسیدند و لحظه‌ی بر هم خوردن تعادل را ندیده بودند نمی‌توانستند از صحبت درباره‌ی آن دست بکشند. همه می‌گفتند که ما شانس آورده‌ایم. یکی از دوستانمان، جوزی که به‌تازگی از دانشکده‌ی حقوق فارغ‌التحصیل شده بود، به ما گفت که از نظر قانونی، استخر «یک عامل خطر جذاب» محسوب می‌شود و ما نباید فقط نگران بچه‌های خودمان باشیم. او گفت: «من بهتون چه توصیه‌ای می‌کنم؟ خالی‌ش کنین و روش رو بپوشونین.» مستقیم به چشمانش نگاه کردم و لبخند زدم و گفتم: «شوخی بامزه‌ای بود.» 

اما مهمانی واقعی و عالی بود. موسیقی با صدای بلند پخش می‌شد. مردم می‌رقصیدند. ما خیس شدیم و دوباره خیس شدیم. بعد از سومین یا چهارمین نوشیدنی، وقتی که بوی تند گوشت کباب‌شده همه‌جا پیچیده بود، مالکوم که از خودش یک بازی ساخته بود جردن را صدا می‌زد، روی پایش می‌نشاند و می‌گفت: «وقتی تو بزرگ شدی یه غواص مروارید می‌شی و مامان ‌بابات رو پولدار می‌کنی، مگه نه؟ دوست داری غواص مروارید بشی، آره؟ اون پایین ته اقیانوس، تو با کوسه‌ها و نهنگ‌های تک‌شاخ می‌جنگی؟»

جردن نمی‌دانست نهنگ تک‌شاخ چیست، حتی نمی‌دانست مروارید چیست. اما کوسه‌ها را می‌شناخت و کوسه‌ها باعث می‌شدند که او بیشتر بخندد. جردن گفت: «آره، آره!»

استخر هم‌زمان با خانه ساخته شده بود، جنس آن از بلوک‌های بتنی بود که با گانیت پوشانده شده و یک لایه گچ قالب‌ریزی‌شده‌ی کم‌رنگ رویش کشیده شده بود، طوری که زیر آب می‌توانستی دستت را روی آن بکشی و نرمیِ دانه‌دانه و استحکامش را حس کنی. من عاشق ظاهر استخر در شب بودم، وقتی چهار چراغ گرد بزرگ، که دقیقاً زیر خط آب نصب شده بودند، آن را شبیه تالاب عجیبی جلوه می‌داد که هنوز کشف نشده. می‌توانستی از میان لایه‌های متوالی نور به پایین خیره شوی و خودت را تصور کنی که خیلی کوچک شده‌ای، مانند یک کاوشگر زیر آب، یک کوستو1ی کوچک، این هم جادویی بود و هم خنده‌دار، چون آن زمان‌ها خیلی مشروب می‌خوردم و ماری‌جوانا زیاد می‌کشیدم و خیالپردازی برایم امری طبیعی بود. چند شب آنجا نشسته بودم و زیر نور چراغ حیاط، در حالی که در یک دستم لیوان و در دست دیگرم سیگار برگ بود، کتاب خوانده بودم، یا فقط به آب خیره شده بودم، انگار آنها هم خواندنی بودند؟ لیسی حتماً جواب می‌داد: خیلی زیاد، مخصوصاً وقتی صبح‌ها برای رفتن به سر کار به‌سختی بیدار می‌شدم، اما اگر از زاویه‌ی دیگری نگاه کنی، آن‌طور که من حالا به آن شب‌ها نگاه می‌کنم، جواب این است: به اندازه‌ی کافی نبود. آن شب‌ها! آسمان، که مه‌آلود بود، نوری بسیار خفیف داشت، وقتی خفاش‌ها برای شکار حشرات بالای آب پرواز می‌کردند و من یخ‌های داخل لیوانم را تکان می‌دادم. گرما حتی در نیمه‌شب هم ادامه داشت و خانه آن‌قدر داغ می‌شد که من عادت کرده بودم درست پیش از اینکه کنار همسرم که خواب بود به تخت بروم در استخر شیرجه بزنم. 

یک صبح، که حتماً آخر هفته بود، چون من خانه بودم، لیسی از پنجره به بیرون نگاه کرد و دید چیزی در استخر دست‌وپا می‌زند. البته نه اینکه دقیقاً دست و پا بزند، بلکه سعی داشت به شلنگ پلاستیکی موج‌داری که به جاروی استخر وصل بود بچسبد. لوسی گفت: «یه جور حیوونه، زود باش، باید نجاتش بدیم، زود باش!» اما من حال و حوصله‌ی نجات ‌دادن هیچ چیزی را نداشتم. فقط قهوه، نان بیگل و روزنامه‌ام را می‌خواستم. از پشت میز بلند شدم و از پشت پنجره نگاه کردم؛ و حیوان را دیدم: تکه‌ای خز سفید، با پنجه‌های صورتی و دُمی لخت. گفتم: «یه صاریغه.»

«واقعاً؟ فکر می‌کردم بزرگ‌تر باشن.»

گفتم:«این بچه‌شه.» 

از آن سر خانه، صدای کارتون‌ بچه‌ها از تلویزیون می‌آمد و من با فکر کردن به کک، کنه و هاری تصمیم گرفتم که دلیلی ندارد آنها از ماجرا باخبر شوند. انگشتم را روی لبم گذاشتم و هر دو یواشکی از در بیرون رفتیم، آهسته از حیاط گذشتیم و وارد محوطه‌ی استخر شدیم. آنجا توری نظافت را برداشتم، حیوان را از آب بیرون کشیدم و روی لبه‌ی استخر گذاشتم. اندازه‌ی یک بچه گربه بود و آن‌قدر ترسیده بود که نه دندان نشان داد، نه صدایی کرد و نه کار دیگری، فقط همان‌جا چمباتمه زده بود و می‌لرزید. قبل از اینکه بتوانم جلوی لیسی را بگیرم، آن را با یک حوله‌ی استخر بغل کرد و به سینه‌اش فشار داد. گفت: «دارم به این فکر می‌کنم که چی می‌خوره؟» 

حالا ما یک حیوان خانگی داشتیم. به لیسی گفتم که نگهداری از حیوانات وحشی غیرِقانونی است، اما او به حرفم گوش نداد و وقتی بچه‌ها فهمیدند ماجرا چیست، کار از کار گذشته بود.

اما سعی‌ام را کردم: «بهتر نیست همین‌جوری تو علف‌های هرز ولش کنیم؟ جایی که مادرش بتونه پیداش کنه؟»

حیوان یک هفته دوام آورد، کک‌ها به‌وضوح روی موهای نازک و سفید صورتش دیده می‌شدند. لیسی برای خرید پودر ضدکک و غذای گربه و سگ به پِتکو رفت. او گفت: «همه‌ از غذای سگ و گربه می‌خورن.» بعد سعی کرد با یکی از شیشه‌شیرهای پلاستیکی که جردن تا همین اواخر از آنها استفاده می‌کرد به حیوان شیر گرم بدهد. به نظر می‌رسید حیوان از این کار خوشش می‌آید، اما بالاخره آن صبحی که نمی خواستیم فرابرسد از راه رسید، صاریغ را خشک‌شده در جعبه‌ی مقوایی‌اش پیدا کردیم. من به لیسی نگفتم: «بهت گفته بودم» یا «شاید فقط داره خودش رو به موش‌مردگی می‌زنه»، چون در آن لحظه هیچ‌کدام از ما، حتی لیسی، آن‌قدرها هم به آن حیوان دل‌بسته نشده بودیم. با تشریفات آن را در زمین پُرعلف پشت خانه دفن کردیم، و وقتی هفته‌ی بعد یک موش‌خرمای پیدا کردم، آن را فقط به آن‌ طرف نرده پرت کردم، داخل علف‌های هرز، جایی که به آن تعلق داشت. 

آن تابستان، پیاپی مهمانی‌های کنار استخر برپا بود؛ دما به‌طور معمول به سی و هفت و نیم درجه و بالاتر می‌رسید، و دوستانمان فارغ از اینکه چه روزی از هفته باشد مسلم می‌دانستند که حتماً در خانه‌ی ما مهمانی برپاست. ما واقعاً برنامه‌ریزی خاصی نمی‌کردیم، جز یکی دو تماس تلفنی که انجام می‌دادیم و اکثر شب‌ها شام بوریتوی حاضری یا پیتزا بود که مستقیم از جعبه‌اش در می آوردیم و می‌خوردیم. هرچه یخ داشتیم زود تمام می‌شد، چون همه جین‌‌-و-تونیک می‌نوشیدند. آن‌قدر به دیدن دوستانمان در مایوهای اسپیدو و بیکینی عادت کرده بودیم که اگر لباس تنشان بود آنها را نمی‌شناختیم، و این ایرادی نداشت، چون زندگی همین بود، تابستان بود و ما کسانی بودیم که استخر داشتیم. اگر هم گاهی لیسی مجبور می‌شد، زودتر بخوابد، سعی می‌کردیم تا جایی که می‌توانستیم از سروصدا کم کنیم. به هر حال، او باردار بود و وضعیتش جوری بود که وقتی او را می‌دیدی، حس می‌کردی در یک کلاس زیست‌شناسی هستی. اگر به استراحت بیشتری نیاز داشت، هیچ‌کس دلخور نمی‌شد، مخصوصاً من. 

یک غروب، پس از آنکه خورشید کاملاً غروب کرد و سایه‌های  اطراف استخر تیره‌تر شدند، مالکوم و جولیا با دوستی که تا‌به‌حال ندیده بودیمش از راه رسیدند. او مردی همسن‌وسال ما بود با ریش کامل، موهایی که تا کمرش می‌رسید و آن‌قدر رشته‌های مهره از خودش آویزان کرده بود که می‌توانست با آنها غرفه‌ای در بازارچه‌ی هنری بلوار برپا کند. آنها با خود کیسه‌ای از غذای آماده هم آورده بودند که معلوم شد غذای هندی است—نان، سمبوسه، ویندِلو2، کباب بره، برنج باسماتی—که بوی یک انقلاب آشپزی را می‌دادند. پنج یا شش‌نفری از ما از قبل روی صندلی‌های کنار استخر لم داده بودیم. دقیقاً یادم نیست آن شب چه کسانی آنجا بودند، غیر از جوزی که داشت بیکینی جدید و کوچکش را نشان می‌داد. اسم دوستشان جرمی بود. او مستقیم به سمت همسرم رفت و او را محکم در آغوش گرفت، بعد کمی از او فاصله گرفت و گفت: «مامان کوچولو.» و با یک لبخند به بقیه‌ی ما رو کرد. «چی می‌تونه از این درست‌تر باشه؟ هان؟ بگین ببینم؟»

من درجا از او بدم آمد. چیزی که، حداقل از دیدگاه من، اوضاع را بدتر می‌کرد، توجه بیش از حد جولیا به او بود—جرمی این و جرمی آن، اینکه آیا جرمی یک آبجوی دیگر می‌خواهد، یک سمبوسه‌ی دیگر چطور؟ معلوم شد که او و مالکوم دو سال بود که جرمی را ندیده بودند، از زمانی که هر سه در یک در یک صومعه در گوا با هم زندگی می‌کردند، غرق در سعادت و در حال برقراری ارتباط با انرژی کیهانی، و ناگفته نماند با حشیشی که ظاهراً در آنجا به‌وفور یافت می‌شد ذهنشان را هم حسابی باز کرده بودند. به گفته‌ی جولیا، آنها جدانشدنی بودند و از نگاه مالکوم می‌شد فهمید که جولیا اغراق نمی‌کرد. آیا قرار بود دوباره با هم باشند؟ آیا همه‌اش همین بود؟ اما به من چه ربطی داشت؟ همسر خودم روی کاناپه دراز کشیده بود، انگار که ده دقیقه‌ی دیگر می‌خواهد زایمان کند، و نزدیک‌ترین تجربه‌ای که من تا حالا از هند داشتم سه روز اقامتم در هاوایی بود.

غذا خوب بود، واقعاً یک سر و گردن از خوراکی‌های معمول کنار استخر بالاتر بود، و ما آن‌قدر خوردیم که دیگر جا نداشتیم. گرما مانند پتویی برقی بود که رویمان افتاده بود و ما مرتب درون استخر می‌پریدیم و بیرون می‌آمدیم تا اینکه همسرم بچه‌ها را برای خوابیدن برد و جرمی پیپ حشیشش را درآورد و ما را با جنس اصلی که از هند آورده بود مهمان کرد. و بله (چشمک، چشمک)، او در کار واردات و صادرات بود.

موسیقی همچنان پخش می‌شد، البته با صدای کم، خفاش‌ها حرکات آکروباتیکشان را بالای استخر انجام می‌دادند، پیپ حشیش می‌درخشید و همه شروع به خمیازه کشیدن کردند. طولی نکشید که فقط پنج نفر از ما باقی ماندیم: جولیا، جرمی و من که هنوز روی صندلی‌های کنار استخر دراز کشیده بودیم، و مالکوم و جوزی که داخل خانه غیبشان زده بود. به‌سختی می‌شد سرهایشان را از بالای پشتی کاناپه در اتاق نشیمن دید. آنها نزدیک هم نشسته بودند، شانه‌به‌شانه، و غرق یکی از آن بحث‌های آزاد و پُراحساس درباره چیزهایی مثل مولکول‌ها، کیهان و تناسخ بودند که معمولاً وقتی نشئه هستی پیش می‌آید. جولیا اصلاً حواسش نبود. او دست جرمی را نوازش می‌کرد، انگشتانش شبیه حیوانات کوچک گرسنه بودند، و من کم‌کم در خانه‌ی خودم، در مهمانی خودم، احساس معذب بودن می‌کردم. نکته‌ی استخر همین بود—حس و حالش شهوانی بود، عمیقاً شهوانی—و همسرم، پف‌کرده و سنگین، در اتاقمان در خواب بود، بچه‌ها هم در اتاق پشتی خوابیده بودند، زیر نگاه شخصیت‌های کارتونی خندانی که مالکوم روی کاغذ دیواری نصب کرده بود، و حالا چه کاری از دست من برمی‌آمد؟

فقط برای اینکه چیزی گفته باشم و حواسم پرت شود، به جرمی رو کردم و پرسیدم اهل کجاست.

«اصالتاً؟»

سری تکان دادم.

«یه شهر کوچیک که احتمالاً اسمش رو نشنیده‌ای.»

جولیا به سمتش برگشت و گفت: «تو نیویورک بزرگ شده‌ای، شمال ایالت، درسته؟»

اینجا بود که کنترل از دستم خارج شد، نه به‌خاطر چیزی که کشیده بودم، بلکه چون او دقیقاً نام همان شهری را آورد که من در آن بزرگ شده بودم؛ تصادفی بسیار عجیب. گفتم: «شوخی می‌کنی.» فکر کردم دارند سربه‌سرم می‌گذارند، اما شوخی‌ای در کار نبود. ماجرا حتی عجیب‌تر شد؛ گویی جهان به این عظمت به مولکول کوچکی تقلیل یافت، زیرا او آن‌قدر مشخصات را محدود کرد تا معلوم شد در همان شهرکی بزرگ شده که من بزرگ شده بودم و به همان دبستانی رفته بود که من رفته بودم، هرچند دو سال از من کوچک‌تر بود. فهمیدم که بدون اینکه متوجه باشم صدها بار در نزدیکی او بوده‌ام، او هم همین‌طور و حالا او اینجا بود، لبه‌ی استخر من در حومه‌ی لس‌آنجلس، در شبی مه‌آلود و سنگین، در سی‌ودومین سال زندگی‌ام روی این سیاره. از آن عجیب‌تر—او چطور به اینجا آمده بود؟ با موهای خیس و مهره‌های بنارسی‌اش که از خودش آویزان کرده بود، در حالی که جولیا کنار او مثل کرم شب‌تاب می‌درخشید و ذوق و شوق داشت. به این دلیل که جولیا در مهمانی‌ای در لندن با مالکوم آشنا شده بود و آنها با هم به یک آشرام3 خاص در میان ده‌ها آشرام در گوا رفته بودند و با این سادوی تازه‌کار، اهل اِمِری هیل گاردِنز در پیتراِسکل4 نیویورک، پیوندی سه‌نفره را تشکیل داده بودند. و من و لیسی هم جولیا را در یک مهمانی، مهمانی دیگری، در خانه‌ی کسی که حتی نامش را به یاد نمی‌آوردم، دیده بودیم.

حالا من داستان خودم را داشتم که تعریف کنم، داستانی از اینکه چقدر دنیا کوچک است که تا به امروز هنوز هم برایم شگفت‌انگیز است. اما همین که آن را شنیدم و حسابی هیجان‌زده شدم و دست زدم و هورا کشیدم، احساس کردم تمام هوا از بدنم خارج شد و در کف گچی و خنک استخر درست کنار تصویر شبح‌مانند فرو رفته‌ام. خودم را بالا کشیدم و وارد خانه شدم، از کنار مالکوم و جوزی، که روی کاناپه صمیمی‌تر می‌شدند، گذشتم و از پله‌ها به سمت اتاق‌خواب رفتم، و روی ملافه‌های عرق‌کرده کنار همسرم که خواب بود دراز کشیدم و به رؤیاپردازی ادامه دادم.

و جرمی؟ دیگر هرگز ندیدمش.

ما از وقتی ازدواج کرده بودیم، همیشه در آپارتمان‌ زندگی کرده بودیم و اگر من تا آن زمان از خطرهای چندبعدی پنهانی، که زیر سطح زندگی حومه‌ی شهر جریان داشت بی‌خبر بودم، بچه‌ها، استخر و تپه‌ی پشت خانه این واقعیت را به من گوشزد کردند. اگر یک مار گوفِر دومتری در خانه می‌چرخید، چرا یک مار زنگی پیدایش نشود؟ یا لانه‌شان؟ و عقرب‌ها، عقرب‌ها چه؟ خانه، طبق تعهدی که در قرارداد بود، هنگام تغییر مالکیت ضدعفونی شده بود، اما حیاط و زمین پشت آن که پُر از علف هرز بود چه؟ عنکبوت‌های دریچه‌ساز، بیوه و گوشه‌گیر. در ضمن، پیچیک سمی، زنبورهای قاتل و تپه که امکان داشت هر لحظه ریزش کند و هرچیزی را که زیرش بود از بین ببرد. یک بعدازظهر، وقتی لیسی و بچه‌ها بیرون بودند و من کنار استخر روی صندلی طبیعت را از منافذ پوستم جذب می‌کردم، و جین و تونیک هم در دستم بود و سینه و دست و پاهایم را آغشته به کرم ضدآفتاب کاپِرتون کرده بودم، ناگهان با دیدن حرکت سریع چیزی به بالا نگاه کردم و یک فاخته‌ی مکزیکی را دیدم. این پرنده، با تاج سیخ‌سیخ و پَر‌های دُمش که بیرون زده بود، روی نوک‌ پا‌ روی لبه‌ی نرده راه می‌رفت؛ یک عامل تعادل برای اضطراب و ترس من—مگر فاخته‌های مکزیکی مار نمی‌خوردند؟ مگر آنها برای یکی از قبیله‌های سرخپوستی مقدس نبودند؟ الأن نباید احساس می کردم که خوشبختم؟

بله، من احساس کردم که خوشبختم. اما بعد لیسی با بچه‌ها بازگشت، توی آشپزخانه سروصدا می‌کرد، و اولین دوستان و آشنایان شب‌هایمان پیدایشان شدند و آن احساس خوش‌شانسی هم از بین رفت، همان‌طور که آن فاخته‌ی مکزیکی، بیش از حد فعال، هوشیار و همیشه در پی شکار، غیبش زده بود تا دنبال مارهای شخص دیگری بگردد. در ضمن، این ماجرا تقریباً هم‌زمان با قضیه‌ی درخت بود، که گرچه مستقیماً به استخر ربط نداشت، به‌طور ضمنی ارتباط داشت. من و لیسی داشتیم می‌رفتیم بیرون  (برای تنوع، به مهمانی‌ای در خانه‌ی شخص دیگری)، بهترین لباس‌هایمان را پوشیده بودیم، و پرستار بچه هم کنار بچه‌ها جلوی تلویزیون نشسته بود. می‌دانستم که بالاخره یک روز آن درخت اُکالیپتوس آبی غول‌پیکر جلوی خانه، که با زاویه‌ی چهل‌وپنج درجه بالای مسیر پارکینگ آویزان شده بود، سقوط می‌کند، اما هنوز فرصت نکرده بودم به آن برسم. به همین دلیل، شب‌ها ماشین را حتماً توی گاراژ پارک می‌کردم تا در صورت سقوط شاخه لِه نشود.

خب، حالا آن اتفاق در شرف وقوع بود. ماشین را تا انتهای مسیر پارکینگ، فراتر از دسترس شاخه‌ی مرگبار، عقب برده بودم و منتظر لیسی بودم که مثل همیشه دیر کرده بود، همیشه دیر می‌کرد، انگار دیر کردن بخش ثابتی از زندگی‌اش بود. فقط لحظه‌ای کوتاه رفتم پشت دروازه‌ی استخر تا بدون نیاز به برگشتن به خانه و اینکه ریسک بیدار کردن بچه‌ها را به جان بخرم کارم را انجام دهم. از بالای نرده، لیسی را دیدم که در مسیر پارکینگ به سمت ماشین می‌آمد، با صندل‌هایش تند‌تند راه می‌رفت؛ دنیا زیبا بود، خورشید داشت غرب می‌کرد و نسیمی هم نمی‌وزید. و در همین لحظه آن اتفاق رخ داد، همان خطری که به‌وضوح مثل خود استخر حاضر و آماده بود. شکستن شاخه ناگهانی و بلند بود، مانند صدای ضربه‌ی سنجی که در پایان یک سمفونی خواب‌آور شما را به زندگی برمی‌گرداند. به سوی همسرم که هشت‌ماهه باردار بود داد زدم: «بدو!»

لیسی دوید. اما با سردرگمی، به جای دور شدن از شاخه، به سمت آن دوید و وقتی شاخه سقوط کرد، آن‌قدر نزدیکش بود و شدتش زیاد که به پای راستش ضربه زد و مانند جارویی غول‌پیکر از روی برآمدگی شکمش رد شد، و انبوهی از برگ‌ها و شاخه‌های ریز را در مسیر پارکینگ پراکنده کرد. با این حال، اینجا هم ما خوش‌شانس بودیم، همیشه خوش‌شانس بودیم—اگر فقط دو متر آن طرف‌تر می‌افتاد، دنی، کوچک‌ترین فرزندمان، دیگر در زندگی‌مان نبود. یا بدتر: ممکن بود شاخه مستقیماً به لیسی برخورد کند و من بیوه شوم، با دو بچه‌ی بی‌مادر که باید بزرگشان می‌کردم؛ و با اینکه تمام تلاشم را می‌کنم، من هیچ‌وقت آدمی نبودم که کسی را بزرگ کنم و پرورش بدهم. اما آن اتفاق نیفتاد و نتیجه این شد که حالا یک داستان دیگر داشتیم که تعریف کنیم. لیسی لنگ‌لنگان وارد مهمانی شد و دوستانمان، که نگرانش بودند، باند کشی و کیسه یخ برایش آوردند. او پایش را بالا نگه داشت و داستان را بارها و بارها تعریف کرد، انگار که یک کمدی بود. یک کمدی دلقک‌بازی. و نکته این بود که آن شاخه می‌توانست هر لحظه بیفتد، نیمه‌شب یا ساعت سه‌ی صبح، یا هیچ‌وقت. روز بعد، چند کارگر آوردم تا شاخه را برای شومینه خرد کنند و با دستگاه‌های دمنده‌شان چنان مسیر پارکینگ را تمیز کنند که هیچ اثری از آن باقی نماند.

 

مالکوم هیچ‌وقت رنگ کردن خانه را تمام نکرد—کار برایش بیش از حد سنگین شده بود. مدتی بعد، کارل، برادر لیسی که دانشجوی سال دوم دانشگاه کَل پُلی بود، آمد و یک هفته پیش ما ماند و خودش داوطلب شد که قسمت‌های باقیمانده را فقط در ازای هزینه‌‌ی خرید رنگ و دو باکس آبجو رنگ کند. در دفاع از مالکوم باید بگویم که تمام کارهای آماده‌سازی قبلاً انجام شده بود و او آن زمان داشت تغییراتی را در زندگی‌اش از سر می‌گذراند که خیلی زود مشخص شد به جرمی مربوط است. و جولیا. شبی که کیسه‌آب لیسی پاره شد، مالکوم آمده بود تا به من روحیه بدهد، اما همچنین به این دلیل که تقریباً اینجا بیشتر از آپارتمان خودش به او تعلق داشت، آن مرتاض سفیدپوست اهل امری هیل گاردنز خود را مانند یک نشانه‌ی ثابت در مرکز جغرافیایی کاناپه‌ی پذیرایی آپارتمانش جا داده بود.

مالکوم گفت: «می‌دونی که، فقط تحت دو وضعیت اجازه داری به صورت قانونی از سرعت مجاز بیشتر بری.» لیسی در دستشویی بود. کیف وسایل بیمارستانش کنار درِ ورودی قرار داشت. مالکوم خاطرجمعم کرده بود که حاضر است تا هر زمان که لازم باشد مراقب بچه‌ها باشد. من پر از انرژی بودم، هرچند سرم از علف و چند آبجویی که خورده بودم سنگین بود، و قطعاً عصبی هم بودم—همه‌چیز در حالت تعلیق و نامعلومی بود، از اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی زایمان گرفته تا خطرهایش،که همه به شانس بستگی داشت.

«یکی از موقعیت‌ها باید این باشه که وقتی وقت زایمان زنته، سریع ببری‌ش بیمارستان، درسته؟» 

مالکوم پوزخندی زد. آبجویش را روی میز قهوه‌خوری گذاشت. «می‌دونی دومی‌ش چیه؟»

سرم را تکان دادم.

«وقتی مجبور می‌شی کربن رو از سر شمع‌های ماشینت پاک کنی.»

در مسیر بیمارستان با سرعت زیادی رانندگی کردم، هرچند لیسی مدام به من می‌گفت آرام‌تر بروم، اما سرعت گرفتن راهی بود برای اعمال کنترل در جایی که هیچ کنترلی روی آن نداشتم، راهی برای از بین بردن شک و اضطرابم با چرخش فرمان و صدای جیغ لاستیک‌های کم‌باد. با این حال، لیسی درست می‌گفت. همه‌چیز خوب بود، عادی، در واقع آن‌قدر عادی و خوب که وقتی او را جلوی ورودی اورژانس پیاده کردم و جای پارکی پیدا کردم و خودم را به طبقه‌ی دوم، جایی که زایمان‌ها انجام می‌شد، رساندم، لیسی زایمان کرده بود. این یعنی فرصت اینکه توی اتاق و کنار لیسی باشم و فرایند زایمان را از نزدیک ببینم از دست داده بودم، کاری که برای مالی و جردن انجام داده بودم. با این موضوع مشکلی نداشتم. من قبلاً دو بار معجزه‌ی تولد را، با خون و ترشحات و ذرات زیستی نامشخص و چشم‌های حشره‌مانند پرستاران ماسک‌زده دیده بودم، و همین دو بار برای من بیش از حد کافی بود. نوزاد عادی بود. همسرم عادی بود. من هم عادی بودم.

ساعت دوی صبح بود. آنها لیسی و نوزاد—یک پسر، که هنوز نامی نداشت، هرچند لیسی می‌خواست او را به نام پدرش دانیل بگذارد و من نظرم بیشتر روی روفِس بود—را یک شب در بیمارستان نگه می‌داشتند. چهل دقیقه بعد، رسیدم خانه، در تمام مسیر با سرعت مجاز رانندگی کرده بودم. مالکوم همان‌جا، کنار استخر، منتظرم بود، با سه بطری شامپاین که در یک یخدان مهمانی قرار داشت. یکدیگر را در آغوش گرفتیم، حرف‌های اصلی را رد و بدل کردیم، سپس چوب‌پنبه اولین بطری را بیرون آوردیم و آن را با قوسی بلند از روی نرده به داخل علف‌های هرز پرتاب کردیم.

در آن لحظه چه احساسی داشتم؟ حس پدری را داشتم که از ابتدا هرگز نمی‌خواست پدر شود، طرفدار سرسخت جلوگیری از بارداری که حالا سه بار شکست خورده بود، اما حالا هر اتفاقی که می‌افتاد برایش آماده بود. و برای عشق، عشق را هم—باید این مورد را هم در نظر گرفت.

مالکوم گفت: «تبریک می‌گم، مرد.» و مرا در آغوش خود فشرد، و من سعی کردم این حس—شادی، غم، ترس—هرچه را بود با یک شوخی از سرم باز کنم، اما فایده‌ای نداشت. پس لیوان شامپاینم را یک‌نفس سر کشیدم، چرخیدم و در استخر شیرجه زدم.

بعد از اینکه بطری اول تمام شد، چوب‌پنبه‌های دو بطری دیگر را هم درآوردیم و مستقیم از بطری‌ها نوشیدیم، انگار که آبجوها سایز بزرگ بودند. سپس کاری کردم که هنوز هم بعد از این‌همه سال وقتی به آن فکر می‌کنم، از خودم خجالت می‌کشم. گفتم: «پشت‌بوم.» مالکوم که در ابتدا متوجه منظورم نشده بود گفت: «درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟»

برای رسیدن به پشت‌بام اتاق‌خواب اصلی، که شیب‌دار و تخته‌پوش بود و تقریباً شش یا هفت و نیم متر بالاتر از محوطه‌ی استخر قرار داشت، می‌شد از پنجره‌ی اتاق‌خواب رفت، و زمانی که کار نقاشی ساختمان انجام می‌شد، از طریق نردبان، اما حالا هیچ نردبانی آنجا نبود. من و لیسی وقتی به اینجا آمدیم، تصمیم گرفتیم که هیچ‌کس، تحت هیچ شرایطی، چه کاملاً هوشیار باشد، چه مست یا حتی تمایلات پنهان خودکشی هم داشته باشد، نباید به سرش بزند که از پشت‌بام به پایین بپرد، و مسیر بتنی پایینی را که عرضش حدوداً دو متر بود رد کند، و مثل یک غواص صخره‌ای به داخل استخر شیرجه بزند. هیچ‌کس این کار را نمی کرد. نه، امکان نداشت. کوچک‌ترین اشتباه محاسباتی می‌توانست مرگبار باشد، یا حتی بدتر، خیلی بدتر، تا آخر عمر ویلچرنشین می‌شدی. 

مالکوم به دنبال من از پله‌ها بالا آمد؛ هر دو پابرهنه بودیم و آب از شلوارک‌های خیس شنایمان می‌چکید. طبقه‌ی پایین، آن سر خانه، بچه‌ها در تخت‌هایشان خوابیده بودند، و لیسی آن طرف شهر در بیمارستان با برادر جدید بچه‌ها بود. من پنجره را بالا کشیدم و از آنجا به پشت‌بام رفتیم. لحظه‌‌ی خاصی بود. درخت اکالیپتوس ‌نیلی بزرگ جلوی خانه به تاریکی چنگ می‌انداخت، تپه پشت خانه در خلأ سایه‌ها فرو رفته بود، و آسمان با پوزخند رنگ‌پریده‌اش می‌درخشید. من یک صاحب‌خانه بودم، پدر سه فرزند، اما هنوز از پا نیفتاده بودم، هنوز نه.

پریدم، در حالی که مثل کسی که در هوا دوچرخه‌سواری می‌کند فریاد می‌کشیدم و پاهایم را در هوا تکان می‌دادم، و آب هجوم آورد تا مرا در در آغوش بگیرد. 

 

1.

Jacques Cousteau

2.

vindaloo

3.

آشرام به گوشه‌ی عزلت و خلوت یا صومعه و دیر در ادیان هندی گفته می‌شود.

4.

Peterskill

نسخه‌ی اصلی این داستان پیش از این در نشریه‌ی نیویورکر به تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شده است.

متن‌های دیگر

icon

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد

ما را دنبال کنید
linkedintwittertelegraminstagram
icon

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد

ما را دنبال کنید
linkedintwittertelegraminstagram