من یک جعبه‌ی پاندورا در سرم دارم که تو در آن زندگی می‌کنی. یک هیولای سیاه و بزرگ! خیلی بزرگ! بزرگ‌تر از تمام هیولاهای دنیا.

همه می‌گویند فقط ۱۲ روز طول کشید. من هنوز جرئت نکرده‌ام دست به جمع و تفریق عددهای روزشمارم بزنم؛ ولی می‌دانم ۱۲ روزی که می‌گویند، برای من از ساعت ۷:۳۰ صبح یک روز جمعه شروع شد. صبح جمعه‌ای که قرار بود با دوستانم به دشت بابونه در منطقه‌ی سیلوانای ارومیه برویم و سر و چشمانمان را به دستان نوازشگرش بسپاریم. وقتی اولین خبر را خواندم، با هر کلمه‌ای گوش‌هایم پر از آب می‌شدند. دست‌هایم بالا و پایین می‌رفتند. پاهایم تکان‌تکان می‌خوردند. سرم به چپ و راست حرکت می‌کرد. حباب‌هایی را که از دهان و بینی‌ام بیرون می‌زدند می‌دیدم ولی نمی‌توانستم سرم را از آب بیرون بیاورم. دست سنگین جنگ روی سرم سنگینی می‌کرد.

صبح ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، با چشمانی نیمه‌باز پیام‌های گروه دوستی‌مان را می‌خواندم. متوجه حرف‌هایشان نمی‌شدم. با دستانی لرزان آخرین خبر را جست‌وجو کردم و اخبار را یکی‌یکی خواندم. حمله و جنگ در سرم جولان می‌دهند و کوک وصله‌هایم را یکی‌یکی می‌شکافند و تکه‌تکه می‌شوم. دیگر آن کل منسجم همیشگی‌ام نیستم؛ کل منسجمی که طی سالیان زندگی‌ام شبیه پارچه‌های چهل‌تکه از وصله‌پینه‌ی تکه‌های زیادی شکل پیدا کرده بود. انگار موشک‌ها به جای جای‌جای وطن به مغز من اصابت کرده‌اند و مغزم مثل مغز آن دو مأمور در کودکی‌ام روی زمین پخش شده است. ۷ یا ۸ ساله بودم. روز بود یا شب، یادم نیست ولی صدای انفجار شنیدیم. دو مأمور برای سرکشی وارد خانه‌ای در انتهای کوچه‌ی پشتی‌مان شده بودند. برای چه‌اش را نمی‌دانم ولی بمبی در آن خانه منفجر شده بود. من ندیدم ولی راست یا دروغ، می‌گفتند مغز یکی‌شان ترکیده و به دیوار چسبیده بود. حتی اگر دروغ هم باشد، مغز کودکی من نیز با آن ماجرا ترکید. هر شب ناشناس سیاه‌پوشی از دیوار خانه‌مان بالا می‌آید. روی دیوار می‌نشیند و می‌خواهد بمبی را داخل خانه‌مان پرت کند. من فریادزنان بلند می‌شوم تا پدر و مادر و برادرهایم را از حضور آن سیاه‌پوش باخبر کنم تا قبل از این که مغزهای ما نیز به دیوار بچسبند فرار کنیم. با تن ترسیده و قلبی که می‌خواهد از جایش کنده شود چشم‌هایم را باز می‌کنم. سیاهی دهان باز کرده و چشم‌هایم را بلعیده ولی خبری از انفجار و آن ناشناس روی دیوار نیست. می‌ترسم دوباره چشم‌هایم را ببندم و پیدایش شود. بعد از آن روز، کابوس انفجار نیز به تروماهای کودکی‌ام اضافه و تا سال‌ها مهمان شبانه‌ام شده است. انفجار می‌تواند بودن من یا عزیزانم را در چشم به هم زدنی به نبودن تبدیل کند.

به ۸ ساعت پیش فکر می‌کنم. دیشب همگی خانه‌ی مادرم مهمان بودیم. بحث‌های جاری مثل همیشه برپا بود. هر کسی از دری حرف می‌زد؛ از اوضاع سیاسی روز و احتمال توافق بین ایران و آمریکا و وابستگی قیمت دلار و تورم به این توافق و وضع معاش گرفته تا پچ‌پچ‌های خانه‌داری مادردختری‌مان که چند کیلو شوید و جعفری برای مصرف سال نیاز داریم تا خشک کنیم و آذوقه‌ی زمستانمان را جمع کنیم. در این میان گوشه‌ای از صحبت‌هایمان هم خاطرات سفر هفته‌ی پیشمان به شمال و اتراق در روستایی نزدیک آبشار لاتون بود و وصف این لذت که چقدر طعم زندگی بدون اینترنت و به دور از سرعت تکنولوژی به زیر زبانمان مزه کرده. همه‌ی این قاب ما بودیم و به خیالمان قرار بود تا ابد این قاب تکراری ما باشد؛ ولی همه‌ی این قاب در این فاصله‌ی ۸ ساعته در هم شکسته.

دیگر هیچ چیز مثل قبل نیست. انگار وقتی خواب بودم پاندورا در جعبه را باز کرده و همه‌ی رنج‌ها و سیاهی‌ها بیرون ریخته‌اند. صدای زوزه‌ای هر لحظه نزدیک‌تر می‌شود. هیولا بیدار شده است. انگار سر طناب زندگی‌ام را قطع کرده‌اند و طناب دیگری با سری ناپیدا دستم داده‌اند. روزهایم در جست‌وجوی پروکسی تلگرام می‌گذرد؛ در حال سرک کشیدن از این کانال به آن کانال خبری! گاهی حتی هیچ خبری هم نمانده ولی گوشی را هم نمی‌توانم زمین بگذارم. انگار عضوی از بدنم شده باشد. می‌خوانم پدافند هوایی فلان جا فعال شد. پدافند برایم کلمه‌ی غریبی است. تنها چیزی که از پدافند می‌دانم معنی حدودی لغوی آن است یعنی ضدحمله. ولی این روزها معنی پدافند برایم گسترده‌تر شده. با خواندن کلمه پدافند، پهپاد و انفجار و مرگ و جنگ هم برایم بالا می‌آید.

انفجار یعنی تکه‌تکه شدن. قرار است در کسری از ثانیه خودت یا یکی از عزیزانت جوری نیست شوید که حتی فرصت برای ترسیدن هم نداشته باشید.

عزیزانم؟ اگر نیست شوند چه؟! جنگ یعنی رفتن عزیزانم، خالی شدن خانه‌هایمان، هم‌نشینی با یاد غایبانمان. من از خالی شدن و هم‌نشینی با یاد غایبان می‌ترسم! من خودشان را به جای یادشان می‌خواهم.

اگر یاد غایبان مرا قوی کند چه؟! من تازه یاد گرفته‌ام که از پوستین گرگور سامسای‌¹ام بیرون بیایم و قوی نباشم. گرگوری که آن‌قدر خودش را ندیده که یک روز از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند خودش نیست! مسخ شده و پوستین سخت سوسک‌مانندی به تن کرده. ترسی در من هوار می‌کشد؛ ترس از دوباره قوی شدن و خاک‌سپاری منِ ضعیف امروزم. می‌ترسم دوباره مجبور شوم قوی باشم و هر چه شد بگویم اصلاً هم درد نداشت. می‌ترسم حالا که یاد گرفته‌ام اگر دردم بیاید می‌توانم هر جا و پیش هر کسی گریه کنم، جرئت گریه کردن پیدا نکنم و مجبور شوم لیوان لیوان آب بنوشم! آب گریه را قورت می‌دهد.

روز سوم جنگ است. تحمل لحظه‌ها برایم سنگین است. آخرین بازمانده‌ی این جعبه‌ی سیاه توی سرم وادارم می‌کند کاری کنم. امید، این آخرین بازمانده، جرقه‌ی کوچکی توی سرم روشن کرده. چشم‌هایم را که باز می‌کنم خودم را جلوی آرایشگاه خانم حیدری می‌بینم. روی صندلی نشسته‌ام و موهایم را داده‌ام دستش. با هر تار مویی که روی زمین می‌ریزد سرم سبک می‌شود. با سرِ سبک‌شده به خانه برمی‌گردم. غبار سکونی را که تک‌تک وسایل خانه را گرفته می‌تکانم. کتاب می‌خوانم و دوباره اخبار را چک می‌کنم. تنها نقطه‌ی راستین اتصال من به جنگ همین اخبار کانال‌های تلگرامی است.

ششمین روز، چهارشنبه ساعت ۵ عصر توی ماشین نشسته‌ایم و راهی خانه‌ی خاله‌ی همسرم هستیم. اینجا در شهر من همه‌جا آرام است. از دود انفجار و جنگ خبری نیست. انگار جنگ فقط در نمایشگرها جریان دارد. تنها چهره‌ی غیرمعمولی که شهر به خود گرفته صف‌های طولانی بنزین و نانوایی‌ها و قفسه‌های خالی از آذوقه‌ی فروشگاه‌هاست. در حال چک کردن اخبار هستم که پیام connecting to proxy روی نوار آبی بالای تلگرام جا خشک می‌کند و تا مدت‌ها ماندگار می‌شود. دیگر هیچ دسترسی به اخبار ندارم. احساس می‌کنم مثل توپ فوتبال شده‌ام که هر لحظه پای ترسی توی صورتم کوبیده می‌شود. تا می‌خواهم به ضربه‌ی قبلی عادت کنم پایی دیگر به صورتم می‌کوبد. صورت احساسم ورم کرده است. من از بی‌خبر ماندن، از شنیدن اخبار سانسورشده می‌ترسم. می‌ترسم اتفاقی بیفتد و مثل همیشه ما را در بی‌خبری نگه دارند. من همیشه از بی‌خبری بیشتر از خبر بد می‌ترسم.

روز نمی‌دانم چندم! دیگر در بی‌خبری کامل به سر می‌برم. بی‌خبری مرا مجبور کرده تا در حوالی پایان قدم بزنم؛ پایان روزهای قبل از ۲۳ خرداد ماه! انگار روزها به زور دستم را بالا برده و به چپ و راست تکانش می‌دهند. من راهی جز تسلیم و وداع ندارم. دلم برای طناب قطع‌شده‌ی زندگی‌ام تنگ شده است. در میانه‌ی آهستگی نفس‌گیر لحظه‌ها تجربه‌ی غریبی شاخک‌هایم را تکان می‌دهد؛ این که نکند این لحظه که در آن هستم آخرین یا یکی از آخرین‌ها باشد! ترکش‌ها تهِ توبره‌ی زندگی‌ام را پاره کرده‌اند. دوباره ترسی در من متولد شده است؛ ترس از نشتی و تمام شدن که مثل سایه چسبیده به تنم و رهایم نمی‌کند. سعی می‌کنم سایه‌ام را بپذیرم. لحظه‌ها برایم غم ملایمی دارند. آخرین لمس ظرف‌های خانه‌ام، آخرین کنار هم بودن، آخرین صدایی که می‌شنوم، آخرین قدمی که می‌زنم، آخرین کتابی که می‌خوانم، آخرین نوازشی که می‌کنم... مثل آن خرس قطبی شده‌ام؛ روی لایه‌های یخی ضخیم اما شکسته و متزلزل زندگی قدم برمی‌دارم. کاری برای این تزلزل نمی‌توانم بکنم جز روی آوردن به لحظه‌ی اکنون و سپردن خودم به دستانش!