وقتی به اتاق برگشتم، نمی‌خواستم به او نگاه کنم. پاهای کودکانه‌اش که از زیر دامن خامه‌دوزی‌شده بیرون آمده بود، زیر نور مهتاب برق می‌زد. هنوز بی‌حرکت روی تخت افتاده بود. از اینکه دختربچه‌ای نحیف چنین قلبم را به شماره انداخته بود، غرورم جریحه‌دار شد. با خودم گفتم بهتر بود اول دهانش را می‌بستم تا سروصدایش این‌قدر رعشه به تنم نیندازد. بعد با خودم گفتم، دیگه تموم شد و از گوشه‌ی چشمم سایه‌ای را دیدم که پاورچین به‌سمت در ورودی می‌رفت. برای کمتر از یک هزارم لحظه خیال کردم کسی شاهد این قتل بوده و حالا دارد فرار می‌کند. در کسری از ثانیه برقی از فرق سرم رد شد و تا کف پایم رسید. دامن قرمز را که دیدم، درجا میخکوب شدم. او زنده بود؟! 

به اتاق رفتم و تا تختخواب خالی را ندیدم، یقین نکردم. داشت می‌رفت توی کمد قایم شود، با همان هیجانی که موقع بازی داشت. او را در هوا قاپیدم و لحظه‌ای که جیغش بلند شد، دستم را بر دهانش گذاشتم و ساکتش کردم. این بار تلاش کردم گردنش را بشکنم، اما او همچون خمیری نرم و منعطف بود؛ انگار فکر می‌کرد داریم باهم کشتی می‌گیریم. او هم به من مشت می‌زد و لگد می‌انداخت. وزنم را روی پاهایش انداختم تا مانع تقلای او بشوم. اول دهانش را با آن جوراب‌شلواری که از کمد روی زمین افتاده بود بستم و بعد دست‌ها و پاهایش را. روی شکم خواباندمش و نگذاشتم چشمش به من بخورد. با موهای براق ژولیده که در صورتش ریخته بود، تقلّا می‌کرد و کم‌کم به گریه افتاد. من هم محکم سرش را به زمین کوبیدم و او از حال رفت. نمی‌دانم چرا چشمانش را نبستم؛ شاید چون چشم‌هایش را دوست داشتم، شاید چون از نابیناشدن می‌ترسیدم.

ناله‌کنان و وحشت‌زده به‌سمت انباری دویدم. دنبال سیم بودم یا طناب محکمی که با آن بتوانم دارش بزنم. باید روش‌های مختلف را برای مردنش امتحان می‌کردم. او حالا من را شناخته بود و تنها چیزی که اهمیت داشت این بود که نمی‌توانست زنده بماند. تصمیم گرفتم سیم را دور گردنش بپیچم و تا طلوع آفتاب او را آویزان کنم و بعد بیندازمش داخل حوض، اما به ذهنم خطور کرد که ردّ سیم روی گردنش می‌افتد و رسوایم می‌کند. پس یک طناب نایلونی برداشتم. یک سر طناب را روی شاخه‌ی تنومند درختی انداختم که بالای حوض آویزان بود و سر دیگر آن را دور گردنش. همین‌که او را بالا کشیدم، همان‌طور که آویزان بود، به هوش آمد و شروع کرد به وول‌خوردن. برای یک لحظه چشمم به چشمان خشمگین و پرسشگر او افتاد که نمی‌دانست دارد چه اتفاقی می‌افتد. دستم را روی چشمانش گذاشتم و صورتش را به یک سمت هل دادم. رویم را برگرداندم و از او فاصله گرفتم. دور خودش می‌چرخید؛ همچون ماهی‌ای که از قلاب ماهی‌گیری آویزان باشد، تا بالاخره چشمانش سفید شد، از تقلّا ایستاد و از طناب معلق ماند. 

مدتی از دور به او خیره شدم تا مطمئن شوم تکان نمی‌خورد. می‌خواستم نزدیک بروم و دستم را روی سینه‌اش بگذارم تا خاطرجمع شوم نفس نمی‌کشد، اما می‌ترسیدم چشم باز کند. او دو بار از مرگ برگشته بود و حالا موهایش زیر نور ماه طوری برق می‌زد، انگار قدیسی دست‌نیافتنی بود. ناگهان سوزش شدیدی بالای معده‌ام حس کردم. خواستم به دستشویی بروم که در همان چند قدم اول بالا آوردم. احساس می‌کردم دل‌وروده‌ام دارد بیرون می‌ریزد. چشم‌هایم سیاهی رفت و با صورت زمین خوردم. 

وقتی دوباره سرِپا شدم، باغ در سکوت عمیقی فرو رفته بود. برگ‌ها در سکون کامل بودند و هیچ بادی نمی‌وزید. حتی جیرجیرک‌ها هم ساکت بودند و ماه کامل همه‌چیز را بی‌رحمانه روشن کرده بود. به حوض وسط باغ که رسیدم، پشت زانوهایم خالی شد و همان‌جا نشستم. درِ باغ باز بود و او رفته بود. از لای در به بیرون سرک کشیدم. رفتگر پیری که دستمال کثیفی به دماغ و دهانش بسته بود و سرفه‌های خلطی می‌کرد، بی‌حوصله درحال جاروزدن برگ‌های خشکیده‌ی کنار کوچه بود و متوجه حضورم نشد.

اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که به آقابزرگ چه بگویم؟ بگویم نتوانستم یک ‌الف بچه‌ی سه‌ساله را سربه‌نیست کنم؟ چطور بهش بقبولانم که این بچه نمردنی است؟! به ارباب و زنش چه بگویم؟ درست است که آن‌ها چندان سر و کاری با بچه‌ی خودشان ندارند، اما به‌هرحال نبودش را که می‌فهمند. تا صبح هزار بار دور باغ را گز کردم و هزار بهانه برای ناپدیدشدن دختر تراشیدم تا وقتی ارباب و زنش از راه می‌رسند، نقشم را خوب بازی کنم. می‌خواستم بگویم بدخواهانِ آقا شبانه به عمارت حمله کرده‌اند و بچه را دزدیده‌اند یا بچه خواب‌نما شده و در خواب راه افتاده و از عمارت خارج شده یا چند اسباب و وسیله‌ی خانه را خرد کنم و بگویم دزد به خانه زده و بچه از ترس فرار کرده و از خانه بیرون رفته. بعد تصمیم گرفتم به آقابزرگ هم بگویم که او قبل از اینکه خفه‌اش کنم از خانه فرار کرده بود. داشتم دیوانه می‌شدم. 

تا طلوع آفتاب نتوانستم چشم روی‌هم بگذارم و آخرِ سر یقین کردم که هیچ راهی جز فرار ندارم. دست‌هایم سرد بودند و پلک‌هایم سنگین شده بودند. یک لحظه چشم‌هایم را روی‌هم گذاشتم و وقتی باز کردم، آفتاب ظهر مستقیم روی شقیقه‌ام می‌تابید. سراسیمه از جا پریدم و گوش تیز کردم؛ سکوت بود و ارباب و زنش هنوز از مهمانی برنگشته بودند. 

سه روز تمام‌نشدنی در بیداری کابوس‌واری گذشت، اما خبری از ارباب و زنش نشد. هرکدام از کُلفت‌ها که سراغی از بچه گرفت، گفتم  فضولی‌اش به او نیامده. به دیگری گفتم عمه‌اش صبح زود آمده و بچه را با خودش برده. کُلفت‌ها شایعه کرده بودند که دعوای ارباب و زنش قبل از مهمانی ظاهراً بر سر زنی بوده که هیچ‌کدام اسمش را نشنیده بودند. خانم قبل از مهمانی حسابی گریه کرده بود و آخرِ سر لباسی را پوشیده بود که می‌دانست آقا را غیرتی می‌کند. درحالی‌که سوار ماشین می‌شدند، خانم گفته بود: «امشب شب آخریه که خونه‌ی تو می‌مونم. بعد از مهمونی می‌رم خونه‌ی مامانم.»

و آقا جواب داده بود: «به‌درَک! برو! بچه‌ت رو هم با خودت ببر.» 

یک ماه گذشت و من همچنان نگران بودم مبادا ارباب یا زنش دلشان برای دخترشان تنگ بشود و بخواهند از او خبری بگیرند، اما پس از یکی‌دو سال بی‌خبری، آسوده شدم و با خودم فکر کردم حتی اگر سراغی از او بگیرند، می‌گویم او از خانه فرار کرده، که دروغ هم نبود و مسئولیت همه‌چیز را از گردن خودم باز می‌کردم. 

خانه‌ی اربابی بالاخره مال من شده و تمام کُلفت‌ها را فرستاده‌ام دهاتشان و فقط آقابزرگ مانده که زمانی شوفر ارباب بود. او به مرسدس بنز قراضه‌ی ارباب قناعت کرده و چیز بیشتری نخواسته. خانه به دست من افتاده. درِ اتاق خانم و آقا را قفل کرده‌ام، کلیدش را در چاهِ ته باغ انداخته‌ام و بقیه‌ی خانه را مال خودم دانسته‌ام، اما هرگز نه یک گنجشک شکار کرده‌ام، نه توانسته‌ام به حوض وسط باغ نگاه کنم. شب‌ها هم نمی‌توانم بخوابم و اگر هم بخوابم، کابوس جسد ورم‌کرده‌ی بچه در حوض‌خانه گریبانم را می‌گیرد. گاهی جسد را می‌بینم که خیس و آب‌چکان از درِ باغ وارد می‌شود؛ با همان دامن قرمز گلدار و چشم‌هایی که حفره‌ای بیش نیستند. خودم را در خانه حبس کرده‌ام؛ در خانه‌ای که مال من است، اما من هنوز نگهبانش هستم و هنوز نمی‌توانم بی‌دغدغه در آن زندگی کنم. هر بار که کسی زنگ در را می‌زند، دلم می‌لرزد که اوست و پشت در است، پدر و مادرش را پیدا کرده و برگشته تا خانه‌اش را پس بگیرد.