یک ساعت که از فیلم می‌گذرد، مراسم ادب کردن درخت شروع می‌شود. باغبان اصرار دارد که ارباب باید حضور داشته باشد. با خودم فکر می‌کنم چرا به یک درخت مثل انسان اهمیت می‌دهند. چرا اصلاً ارباب را صدا می‌زنند؟ مگر درخت می‌فهمد که ارباب کیست و چه جایگاهی دارد؟ مراسم را آن‌قدر جدی انجام می‌دهند که انگار درخت واقعاً می‌شنود و لج کرده است. نمی‌دانم این آیین در دنیای واقعی هم اجرا می‌شود یا زاییده‌ی تخیل نویسنده است؛ آیینی که به نظرم، به طرز عجیبی، شیرین و دوست‌داشتنی می‌آید. از همکارم که باغبان است در این مورد پرس‌و‌جو می‌کنم. می‌گوید هر گیاهی دو مرحله دارد: رویش و زایش. وقتی گیاهی دائم تنها به رویش خودش می‌رسد، زخمی بر بدنش می‌نشانند. گیاه از ترس مردن، شروع به زایش می‌کند. میوه می‌دهد تا بقایش ادامه یابد. یاد خودم می‌افتم. زایشم آگاهانه نبود؛ غریزی بود، مثل درختی که از ترس مرگ، به بار می‌نشیند. کدخدا با نوای دل‌انگیزش، مثل پدری با درخت حرف می‌زند. کاش وقتی من هم کم می‌آوردم، کسی بود که این‌گونه، هوایم را داشته باشد...

در حال تاکردن لباس‌های خشک‌شده هستم که صدای نعمت‌الله گرجی را می‌شنوم. تلویزیون روشن است. او را دوست دارم و جذب دیدن تصویر می‌شوم. شبیه پدربزرگم است. همان چشم‌های درشت، صورت نتراشیده و کلاهی که به خاطر سرما می‌گذاشت. با راوی صحبت می‌کند ولی او گوش نمی‌دهد. حرصم می‌گیرد. مگر می‌شود پیرمردی چنین دلنشین با تو صحبت کند و توجهی نکنی؟! چقدر دلم برای بوسیدن صورت مهربان پدربزرگم تنگ شده است. راوی شروع به حرف زدن می‌کند و من نجواهای درونی خودم را از زبان او می‌شنوم. همان فکرهایی که موقع نوشتن، سراغم می‌آید. این فیلمی نیست که بتوانم از پای آن بلند شوم.

غرق در طراحی صحنه‌ی اتاق می‌شوم. در و پنجره‌ی چوبی، دیوارهای گچ‌بری‌شده، ماشین‌تحریر و... همه‌ی آن‌چیزهایی هستند که دوست دارم. راوی برای نوشتن آخرین کتابش، به باغ اجدادی پناه آورده است. فیلم با این جمله شروع می‌شود: «تمام درختان باغ دماوند بار داده‌اند جز درخت گلابی—درخت طناز و خودنمای گلابی—و این حقیقت رسواکننده را باغبان پیرِ سمج، هر روز اول صبح، هنگام آب دادن درختان باغ، با اندوه و خشم، به گوش من می‌رساند.» راوی ارباب باغ است و باید درخت گلابی را ادب کند. اما او نه حوصله‌ی درخت گلابی که حتی حوصله‌ی خودش را هم ندارد. قلمش مثل درخت گلابی خشک شده است و نمی‌داند چرا دیگران او را رها نمی‌کنند.

موسیقی پیانو نواخته می‌شود و راوی به سال‌ها پیش برمی‌گردد. روزگاری که عاشق «میم» شده است: «۱۲ سال دارم و ۱۲ هزار بار بیش از حد تحمل و وسعت قلب و روح کوچکم عاشقم...». همراه راوی به خاطره‌های دورم می‌روم. خاطراتی که مثل ساختمان باشکوه باغ، متروک شده و کسی به آن سر نزده است. سر سفره می‌نشینم. نه یک سفره که تمام سفره‌های کودکی‌ام را می‌بینم. بوی سوپ جو و زرشک‌پلو با مرغ در مشامم می‌پیچد. نوروز است و تمام خانواده دور هم جمع شده‌ایم. «میم» روبه‌رویم می‌نشیند. گاهی که سرم را بلند می‌کنم، متوجه نگاهش می‌شوم. خجالت می‌کشم و سرم را پایین می‌اندازم. از بچگی با هم بودیم اما این‌بار فرق می‌کند. با دیدن او، کف دستانم داغ و نفس‌هایم سنگین می‌شود. نمی‌توانم به کسی جز او نگاه کنم. می‌دانم که عاشقش هستم اما عشق من بی‌کلام‌تر از هر داستان عاشقانه‌ای است. نه حرفی میان ما زده و نه تماسی برقرار می‌شود. هر دو خجالتی‌تر از آنیم که بتوانیم به هم نزدیک شویم. او به من نگاه می‌کند، فقط همین. از او کوچک‌ترم و نمی‌دانم چطور نزدیکش شوم. چیزی جز صدای بلند قلبم وقتی نزدیکش هستم، نمی‌شنوم.

اوج فیلم، لحظه‌ی خواب ظهر تابستان است. لحظه‌ی تجسم لمس میم هنگام خواب. راوی با فاصله کنار میم دراز می‌کشد. عشقی پاک و معصومانه که از نهایت دوست داشتنش می‌آید و با لمس کفش‌های میم به اوجش می‌رسد. راوی دست‌هایش را داخل کفش‌های گرم، مرطوب و نوچ میم می‌کند و لبریز از لذت بوی خاص بدن او می‌شود. همراه فیلم، من هم به روزی می‌روم که پدرم برای من و میم بستنی خرید. سه نفری سوار ماشین هستیم. پدرم نوار کاست را که در ضبط می‌گذارد، نوای گرم خواننده به گوشم می‌رسد: «بهار، بهار، صدا همون صدا بود / صدای شاخه‌ها و ریشه‌ها بود...» به مغازه‌ی بستنی‌فروشی می‌رسیم. پدرم برای هر کداممان یک طعم بستنی می‌خرد. میم می‌گوید: «می‌خوای از بستنی من بخوری؟» دستم را به سمت قاشقش که از آن خورده است، می‌برم. گونه‌هایش سرخ می‌شود. خوشمزه است. قاشق را از من می‌گیرد و با همان قاشق بستنی‌اش را تمام می‌کند.

در زمستان، وقتی راوی مریض است و تب دارد، میم برای آخرین بار، قبل از رفتن به فرنگ، به دیدنش می‌آید. راوی فرصت این را پیدا می‌کند که به میم بگوید که دوستش دارد. میم دست به چشمان راوی می‌کشد و اشک‌هایش را پاک می‌کند. می‌گوید که منتظرش می‌ماند. خوش‌به‌حال راوی. بدن من هیچ حافظه‌ای از لمس میم ندارد.

راوی که بزرگ می‌شود، عشق میم جایش را به عشق‌های دیگری مثل حزب می‌دهد. میم منتظر است و برای راوی نامه می‌نویسد. راوی اما فکرهای بزرگ‌تری دارد. می‌خواهد دست‌پُر پیش میم برود. غافل از آن‌که عشق صبر نمی‌کند و خط بطلان روی آدم‌های حسابگر، ترسو و جاه‌طلب می‌کشد. راوی را می‌گیرند و به اعدام محکوم می‌شود. راوی در زندان است که خبر مرگ میم را می‌شنود. میم تصادف کرده است. اما بعد خبری از اعدام نیست. ماجرا به باغ و بزرگسالی راوی می‌رسد. حالا راوی استادی برجسته شده که در همه‌ی محافل ادبی حضور دارد.