شماره‌ی ۱۸ — «شبم را روز کن» — شوروم ۱۸

ماهور دولتی

«ما آدم‌ها چیزی نیستیم جز تجربه‌ی زیسته‌مان.» این جمله را روزی قاب کرده می‌آویزم به دیوار اتاق درمانم تا مُراجع هر بار اواسط جلسه چشم‌هایش به آن سنجاق شود. این نوشته روایتِ یکی از این تجربه‌هاست. خواهرم هر باری که قرار است در خانه‌اش میزبانِ من باشد برنامه‌های مفرحی...

اکرم سلیمی

بیماری‌اش آن‌قدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضی‌اش عادت کردند و از یاد بردند که او دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد. آلبر کامو، مرگِ خوش (۱۹۷۱) فکر می‌کنم آدم از یک حدی پیرتر نمی‌شود. انگار، در نهایت، تحلیل استخوان‌ها و بافت‌های بدن یک مرزِ مشخصی دارند...

ایمان جعفری

… نشسته پشتِ دو پِلکم هزار اقیانوس. رها کنید مرا تا وسیع گریه کنم. احسان پرسا دوست داشتم کوچک می‌شدم و پای گلدانی زندگی می‌کردم. احساس می‌کنم که به آنجا می‌توانم تعلق داشته باشم. احساس می‌کنم آنجا می‌تواند امن باشد. اولین ‌بار، احساس ناامنی را در خانه‌‌مان تجربه...

الهام برزین

هر یازده تا ملکه در رفته‌ بودند. ابراهیم همین که فهمید تا چند ثانیه بعدش چیزی نمی‌شنید، فقط هیکل بزرگ مرد صاحبخانه را می‌دید که توی چارچوب در این پا و آن پا می‌‌شد و لب‌های آویزان و گوشتالویش می‌جنبید. برافروختگی صورت تمیز و اصلاح‌شده‌ی مرد کم‌کم داشت ابراهیم را...