شماره‌ی ۲۷ — سفره‌ی ایرانی — شوروم ۲۷

محسن پناهی

آتش‌بازی را از انبوه عنوان‌های دیگر بیرون کشید و گفت خوش به حالت که اولین‌ بار است آتش‌بازی ریچارد فورد را می‌خوانی. کتاب را که می‌خواندم، می‌خواستم برگردم به کتاب‌فروشی و به نازی بگویم اما این اولین بار نیست! هرچند چشم‌های من تا‌به‌حال این سطرها را دنبال نکرده و با...

نفیسه نصیران

در جواب تسلیت من، باتأسف می‌گوید: «آن‌قدر سرسره‌بازی کرد تا لغزش آخری کارش را ساخت.» و آن کلمه‌ی هول‌آور را به زبان می‌آورد. بعد از چند روز لعنتی می‌گوید که خودش اسمش را گذاشته صدوسه ساعت بی‌خبری. «روز اول زنگ نزدم. شده بود شب نیاید یا بیست‌وچهار ساعت بیرون از...

علی صالحی بافقی

«خونه‌ها شبیه آدمایی می‌شن که توی اونا زندگی می‌کنن.» این را آن روز عصر توی حیاط ویلای ساحل خزر به جوان مشاور املاکی بلندبلند گفتم. باران مهر ماه روسری من و چروک صورت سهراب را خیس می‌کرد و ما همان‌طور ایستاده بودیم توی حیاط ویلای پیشنهادی پسر. سهراب پرسید: «خونه‌ی...

داود شادلو

قلم دیدی که با تیغ ار ستیزد ز هر بندش برون شنگرف ریزد جامی می‌گویند آن هنگام که مرا آبستن بود شیفته‌ی نقاشی شد. خلوت‌گزیده به تماشای پیچک‌های ختایی می‌نشست که کام‌جویانه از لابه‌لای شاخه‌های ستبر اسلیمی می‌گذرند و به‌نرمی چشم را می‌فریبند تا میانه‌ی متن شگفت‌انگیز نقاشی‌ها. شب‌هنگام، تخیلش...

نازنین صفاییان

«قرار شد بریم دریا.» «بریم.» روی ساعدم خطوط دریا را می‌کشم شبیه به کرم شده.کرمی که تو را خورده. بیمارستان شلوغ است‌. دکتر من را از راهروی تنگی می‌برد سردخانه برای تأیید هویت. «نسبت؟» «دوستمه.» تو را از یخچال بیرون می‌کشند. «خودشه؟» تو زیر یک پارچه‌ی سفیدی. جوان و درخشنده....