شماره‌ی ۱ — طرح از احسان ابرقویی — شوروم ۱

مهرداد رهسپار

«سفر چرا کنم، چرا سفر کنم؟ من که می‌توانم سرگردان باشم سال‌ها حوالی خانه‌ام.» (بیژن الهی، تکه‌ای از شعرِ عقل سرخ) ۱ من یک‌جانشینم. اهلِ سفر نیستم. حتی چندان اهلِ گشت‌وگذار هم نیستم. پرسه در شهرِ خودم و یکی دو شهرِ دیگر را ترجیح می‌دهم. به اصطلاح عموم، آدمِ...

آزاده مالکی

یک کیف چرم قهوه‌ای، یک کیف چرم قهوه‌ای سنگین که دو تا سگک بزرگ، درش را به بدنه چفت می‌کرد و با کلید کوچکی قفل می‌شد. دو حلقه‌ی فلزی، دسته‌ی پت و پهنی را به تاج کیف بست زده بود و بند بلندی دو طرف کیف را به هم وصل...

زیدی اسمیت

سی سال اول زندگی‌ام در شعاع یک مایلی ایستگاه متروی «ویلسدن گرین» گذشت. البته که در این مدت دانشگاه رفتم و حتا برای مدتی کوتاه در شرق لندن زندگی کردم اما اینها میان‌پرده‌هایی کوتاه بودند. خیلی زود برمی‌گشتم به کنج دنجم در شمال ‌غربی لندن. اما ناگهان، کاملاً بی‌مقدمه،...

گراهام سوییفت

«ساکت‌ها بدترینند.» هیچوقت این رو نفهمیدم. اشکال سکوت چیه؟ به نظر من شلوغ‌ها بدترینند. همیشه سر و صداست که زیادیه. از سروصدا خوشم نمی‌یاد. هوزار 1 پر سروصدا بود. اما بازم میگن سکوت بده. اگر همه‌چی ساکت باشه، معنیش اینه یه بمبی چیزی قراره منفجر بشه و تو جون سالم...