شماره‌ی ۳۵ — بازار محلی — شوروم ۳۵

فاطمه آزادی

در سال‌های اولی که شروع به نوشتن داستان و یادداشت کرده بودم، جمله‌های بسیاری را در جلسه‌های داستان و در دفتر روزنامه می‌شنیدم: «دنبال یک ایده‌ی ناب و دست‌اول باش، موضوع داستان و یادداشتت باید نو و تازه باشد، شخص دیگری غیر از تو به این موضوع نپرداخته باشد.» این...

بنیامین نبهانی

سبيل‌های کاظمی نامرتب‌تر از آرایش دفاعی ایران برابر انگلیس بود؛ انگار یک مشت چای کنیا را نامرتب پخش کرده باشی بالای لب‌هایش. موهایی کوتاه و جوگندمی، با قدی حدوداً ۱۸۰ سانتی‌متر مثل رِنج قدی بیشتر همکاران مدیرش در آموزش‌وپرورش. همه‌ی ما با شناختن او ناخودآگاه دو واحد رفتارشناسی در اول...

دیوید سداریس

معمولاً هیچ خوشم نمی‌آید خانه ‌ ی کسی بمانم، اما وقتی من و هیو دوست او مری را در ایالت مِین دیدیم، چاره ‌ ی دیگری نداشتیم. در جزیره ‌ ی کوچکی که پاتوق تابستانی مری است هیچ هتلی نبود. ازاین‌گذشته، او آن‌قدر صادقانه و بی‌ریا دعوتمان کرد که نتوانستیم...

محسن پناهی

«من همانم که هستم!» این عبارت را وقتی کودک یا نوجوان بودم در انیمیشنی شنیدم که احتمالاً نامش دیوار سرخ است. عبارت کامل این بود: «من همانم که هستم و شمشیرم نشانه‌ی من است.» جمله‌ا‌ی قهرمانی اساطیری بود. احساس می‌کردم قدرتی خواستنی در این کلمات جریان دارد که آن را...

علی شادکام

برای ما که جیب‌بُری می‌کردیم، همه‌چیز از برج هفت دو سال پیش مکافات شد؛ از همان وقتی که حاج آقا بیدختی را کشتند و پای مأمورها به بازار باز شد. تا قبل آن، فقط سربازهای کلانتریِ پشت بازار بودند که آخر شب‌ها یک دور از سر تا ته راستۀ اصلی...