

پنجرهی چت خصوصی باز شد و چارلی براون گفت: «سلام.»
توی یکی از چترومهای اِماِساِن بودیم. آنوقتها چترومها بروبیایی داشتند؛ آن سالها که پای اینترنت تازه به خانهها باز شده بود. صدای اینترنت دایالآپ موسیقی متن آن روزهاست. مودم چند بار جیغ میزد، بوق میکشید، خشخش صدا میداد و بعد وصلت میکرد به جهان. شرح آن لحظههای انتظار و دوپامین برای کسی که آن روزها را ندیده، آسان نیست؛ که یک عمر شنیده باشی نه شرقی، نه غربی و حالا بیگانهها از شرق و غرب و شمال و جنوب را با یک کلیک به اتاقت بیاوری. آن روزها یاهو و اماسان غوغا میکردند. ایرانیها بیشتر توی چترومهای فارسی یاهو بودند. من اما دلم پیش اماسان بود. چیزی که آن پدیدهی نوظهور را برایم شگفتانگیز میکرد، وصل شدن به آنسوی مرزها بود. شاید آنهایی که فقط در چترومهای ایرانی تردد میکردند، جادوی این برههی تاریخ را بهتمامی درک نکرده باشند.
چارلی براون را سال ۲۰۰۱ توی یکی از چترومهای موضوعی اماسان دیدم. وسط آیدیهایی که زور میزدند ثابت کنند آدم پشتشان خیلی خفن است، چارلی براون آیدی لطیف و بیادعایی بود. چارلی براون شخصیت محوری داستانهای مصور پیناتز است که سگی به اسم اسنوپی دارد. تاپیک چتروم ادبیات بود و حاضران از هر گوشهی دنیا دربارهی کتاب محبوبشان حرف میزدند. یکیشان از سلاخخانهی شمارهی پنج اسم آورد و صحبت کشید به بمباران درسدن و ویرانی شهر و سوختن آدمها. چتها را میخواندم و تصویری سیاه و زشت از آن شهر پیش چشمم جان میگرفت. چارلی براون گفت درسدن را بعد از جنگ آجربهآجر بازسازی کردهاند و دوباره شهر زیبایی شده. گفت خودش هم نزدیک درسدن زندگی میکند. من نه سلاخخانه را خوانده بودم، نه چیزی از درسدن میدانستم. چارلی براون تصویر درسدنِ ویرانه را پاک کرد و جایش یک شهر زیبا نشاند. نوشتم: «چه جالب. امیدوارم یه روزی این شهرو ببینم.»
بعد پنجرهی چت خصوصی باز شد و چارلی براون گفت: «سلام.» آن روزها همه بعد از سلام میگفتند ASL تا سن و جنسیت و لوکیشن طرف مقابل را بپرسند. من از این سؤال خوشم نمیآمد. چارلی براون هم نپرسید. صحبتمان به درازا کشید و از خلال حرفهایش فهمیدم نوزدهساله است؛ یک سال کوچکتر از من. فهمیدم دربارهی خیلی چیزها شبیه هم فکر میکنیم. آن شب ادش کردم به اماسان مسنجر و همین شد شروع یک دوستی دلچسب. روزها و هفتهها و ماهها میگذشت و کارتهای اینترنت پنجساعته و ۱۰ساعته و ۲۰ساعته تمام میشد و حرفهایمان تمامی نداشت. حس گرم و آشنایی از لای کلمههایش بهم میرسید و هر حرفی را با همدلی میشنید. حالا که فکرش را میکنم، رابطهی من و چارلی براون کمی بیشتر از یک دوستی معمولی بود، اما هیچکدام به روی خودمان نمیآوردیم. ما درست روی آن مرز باریک دوستی و رومنس بودیم، اما این را در دلمان هم اعتراف نمیکردیم. شاید این خاصیت سالهای عنفوان جوانی است که فکر میکنی برای همهچیز خیلی وقت هست. فکر میکنی خاصترین چیزها هم قرار است بارها و بارها تکرار شوند. مدتی بعد شروع کردیم به نامهنگاری. من آدمِ نامهنوشتنم. آن روزها نامه زیاد میفرستادم و حتی هنوز هم هرازگاهی برای دوستانم نامه مینویسم. چارلی براون همراه اولین نامهاش چند کارتپستال از درسدن فرستاد. همه را با دقت پشتنویسی کرده بود. بعدتر برای تولدم یک شمع دستساز فرستاد که تویش گلهای بنفشه داشت. میدانست گل بنفشه دوست دارم. شمع یک کاور شیشهای ظریف داشت که وقتی به دستم رسید، شکسته بود. معلوم بود توی گمرک همهچیز را باز کردهاند و ناشیانه توی کارتن ریختهاند. همراه بسته یادداشتی از ادارهی پست آمده بود که یکی از آیتمهای توی بسته مورد اخلاقی داشته و آن را نفرستادهاند. با مامان رفتیم پست. آیتم ممنوعه آلبوم Poem از گروه موسیقی Delerium بود. روی کاور سیدی نقاشی محوی از زنی بود با پیراهنی از حریر سفید که بر گسترهای از رنگهای گرم ایستاده بود. مورد اخلاقیاش تصویر زیبا و شاعرانهی زن بود. مامان به هزار بدبختی سیدی را ازشان گرفت و قطعههای موسیقی آن آلبوم شد موسیقی متن روزهام.
آن موسیقی میتوانست همانطور ادامه پیدا کند. اما زندگی شبیه قصهها پیش نمیرود. زمان آرامآرام روی سیدیها خش میاندازد و یک روز میبینی موسیقی دیگر پلی نمیشود. هیچ اتفاقی نیفتاده بود جز جریان آرام زندگی با تمام پستیها و بلندیهاش. دو سال گذشته بود و هرکدام جوری مشغول شده بودیم؛ درس و کار و سفر و رابطه و هزار چیز دیگر. از یک جایی دیگر از هم بیخبر ماندیم. آنقدر آرام اتفاق افتاد که حتی یادم نیست دقیقاً چه شد. مامان یکبار پرسید: «راستی از اون دوستت خبر نداری؟ همون پسر مهربونه.» انگار او هم از خلال حرفهای من و هدیههای او به این نتیجه رسیده بود که او مرد مهربانی است. مدتها بعد برایش ایمیلی زدم و زود هم جوابم را داد. فهمیدم توی رابطه است. شاید برای همین زیاد جلوم آفتابی نشده بود. لابد او هم ته دلش میدانست رابطهی ما کمی بیشتر از دوستی بوده. دیگر از هم خبر نگرفتیم. حتی وقتی سال ۲۰۰۵ یک سالی اسکاتلند زندگی کردم، بهش پیغامی ندادم. شاید لج کرده بودم. نمیدانم.

این ماجرا میتوانست همینجا تمام شود؛ ظهور و افول یک دوستی دلچسب. میتوانست مثل خاطرهای شیرین در هزارتوی ذهنم رسوب کند و تهنشین شود. اما زندگی گاهگداری هم شبیه قصهها میشود؛ از آن قصهها که تصادف باورپذیری پیرنگشان را مخدوش نمیکند. اواخر سال ۲۰۰۷ پیغامی از چارلی براون گرفتم؛ چندین سال بعد از آخرین تماسمان. احوالم را پرسیده بود. حس شیرینی دوید توی دلم. ازقضا همان روزها از دانشگاهی در استکهلم پذیرش گرفته بودم و در تدارک مقدمات رفتن بودم. چارلی براون گفت مدتی است با دوستدخترش بههم زده. گفتم: «متأسفم» و متأسف نبودم. وقتی شنید میروم استکهلم، گفت: «یادت نره موزهی واسا رو ببینی.» عاشق کشتیهای قدیمی بود. موزهی واسا محل نمایش کشتی بادبانی واساست. کشتی را در سال ۱۶۲۸ به آب انداختند، اما ۲۰ دقیقه بعد و در یککیلومتری ساحل غرق شد. کشتی واسا ۳۳۳ سال در عمق آبها ماند؛ در منتهای سکوت و فراموشی. اواسط قرن بیستم کشفش کردند و از آب کشیدندش بیرون. به نظر خیلی جذاب میآمد؛ و جذابتر اینکه بهانهی صحبتهای بیشتر شده بود. باز حرف زدیم و باز گرمای آشنای چارلی براون قاطی روزهام شد. آدم وقتی بزرگتر میشود و تجربههاش بیشتر میشوند، قدر چیزهای خوب را هم بیشتر میفهمد. اینبار میدانستم میبینمش.
درِ عقب تاکسی باز شد و چارلی براون گفت: «سلام.»
بیستوهفتم نوامبر ۲۰۰۸ بود؛ ساعت یک بعدازظهر. صبح آن روز امتحان داشتم و بعد هم یک ارائهی کلاسی مهم. چارلی براون قرار بود یکی از اتوبوسهایی را که از فرودگاه آرلاندا میآمد تا منطقهی شیستا، بگیرد. به اتوبوس نرسیده بود و تاکسی گرفته بود. ارائهام بیشتر از چیزی که فکر میکردم طول کشید. رسیدم خانه و حتی وقت نشد لباس عوض کنم. با آسانسور شش طبقه را آمدم پایین و از درِ پشتی ساختمان دویدم توی خیابان. هانستاوِگِن خیابان باشکوهی نیست. کوتاه است و بیاهمیت؛ مگر برای ردیف شرکتهای آیتی و ساختمانهای مربوط به دانشگاه. در پیادهروِ پوشیدهازبرف ایستاده بودم و چشم دوخته بودم به خیابان. چارلی براون رأس ساعت یک رسید. درِ تاکسی را باز کرد. اول لبخندش پیدا شد و بعد گفت: «سلام.» دست دادیم و بغلش کردم. قدش خیلی بلند بود؛ سرم به شانهاش هم نمیرسید. تپل بود و موهای قهوهای مجعد داشت و رنگ چشمهایش چیزی بود بین سبز و خاکستری. بوی نامههایش را میداد و همان حس آشنای قدیمی از لبخندش سرریز میکرد. رفتیم توی آسانسور. چارلی براون آرام بود و لبخند میزد و من تندتند حرف میزدم. آنقدر ذوق کرده بودم که یکیدو دقیقه گذشت و تازه فهمیدم دکمهی طبقه را فشار ندادهام. دستپاچگی شیرینی بود. با هم ناهار خوردیم، فیلم دیدیم و گشتی هم در شهر زدیم. شب هم جایش را انداخت روی زمین اتاق دانشجوییام و خوابید. فردایش تولدم بود. چارلی براون صبح زود رفته بود بیرون و گل خریده بود. بیدار که شدم، یک گلدان پر از گل روی میز بود. چارلی براون دو روز بیشتر نماند. نتوانسته بود بیشتر مرخصی بگیرد. اما بعد از آن روز، هانستاوِگِن دیگر بیاهمیت نبود. کریسمسِ همان سال چارلی براون دوباره آمد پیشم. روز قبل از برگشتنش رفتیم موزهی واسا. تمام راه دستم توی دستش بود و هوا منفی بیستونه درجه بود و من هیچ سردم نبود. کشتی واسا عظیم بود و باشکوه؛ شاهکاری که قرنها رطوبت و تاریکی را تاب آورده و حالا وسط سالنی بزرگ آرام گرفته بود. دورش چرخ زدیم و از چند طبقه تماشایش کردیم. فردایش تا ایستگاه اتوبوسی که میرفت تا فرودگاه، قدم زدیم. چارلی براون سوار شد و من ایستادم تا اتوبوس دور شد و بعد برگشتم اتاقم. اتاق خالی بود؛ خیلی خالی. گریهام گرفت. یکیدو ماه بعد چند روزی کلاس نداشتم و رفتم آلمان دیدنش. دو سالی رفتوآمدهای کوتاهمان ادامه داشت. بیشتر کارتپروازها را نگه داشتهام. بلیط اولین سینمارفتنمان را هم. بلیط اولین پروازش به ایران را هم. اولین نامههایش را هم هنوز دارم. کارتپستالهای درسدن را هم. تصویر قابشدهی آسمان استکهلم در شبی که چارلی براون را دیدم هم روی دیوار خانهمان است.
درِ اتاقخواب باز میشود و چارلی براون میگوید: «سلام.»
بیستوهشتم نوامبر ۲۰۲۵ است. چارلی براون با یک دستهگل میآید تو. میگوید: «تولدت مبارک.» چهلوپنجساله شدهام. چارلی براون دستهگل را میگذارد روی پاتختی و دراز میکشد پیشم. دست میاندازد دور کمرم و میبوسدم. چشمهای سبزخاکستریاش میخندند. خودم را جا میکنم توی بغلش. میگویم: «چه خوب شد اون سال اومدی سوئد و به هم رسیدیم.»
میگوید: «آره، خیلی خوب بود. البته اگه از اون بخشش که شب مث هاپوی نگهبان میخوابیدم کف زمین، بگذریم.»
بلند میخندم و صورتش را نوازش میکنم. میگویم: «نخیر، اسنوپی منم. تو چارلی براونی.»
به عبور سالها فکر میکنم. زمان چیزها را تغییر میدهد. مثلاً حالا سلاخخانهی شمارهی پنج را چند بار خواندهام و درسدن را زیاد دیدهام. مثلاً من و چارلی براون ۱۵ سال است ازدواج کردهایم. ماهیت بعضی چیزها اما با زمان تغییر نمیکند. فقط در گذر سالها بیشتر ازشان مطمئن میشوی. غلیظتر میشوند انگار. پخته میشوند. جا میافتند. مثل مهربانی چارلی براون که هنوز و هر روز شگفتزدهام میکند.
من و چارلی براون سال ۲۰۰۱ به هم سلام کردیم. ما دو سال حرف زدیم و بعد چندین سال از هم بیخبر ماندیم. کشتی واسا در اولین سفر دریاییاش ۲۰ دقیقه بعد از حرکت رفت زیر آب. سالها همانجا ماند. ویران نشد. نشکست. فرو نریخت. قرنها در سکوت مطلق ماند تا روزی پیدایش کردند و از آب کشیدندش بیرون. بین ما هم چیزی بود که گمان میکردی غرق شده، گم شده، از میان رفته. اما جایی در اعماق ذهنمان بیدار مانده و منتظر بود بیرون کشیده شود. من و چارلی براون سال ۲۰۰۸ در خیابانی در استکهلم همدیگر را دیدیم. کشتی واسا حالا وسط موزهای در بندرگاهی امن ایستاده. چارلی براون هم بندرگاه امن من است. چارلی براون هنوز عاشق کشتیهای بادبانی است. چارلی براون هنوز شمع دوست دارد. چارلی براون هر جا ویرانهای بوده، کنارم ایستاده و آجربهآجر آبادش کرده و جایش یک شهر زیبا نشانده. چارلی براون آیدی لطیف و بیادعایی است؛ مثل او که بیدریغ و بیادعاست. راستی اسمش رونی است؛ رونی آلبرشت.
هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد