شماره‌ی ۵۱ — پاییز تهران — شوروم ۵۱

علی حسن‌دوست

حدود یک ماه پیش، لابه‌لای نامه‌های ون‌گوگ 1 ، به بخشی برخوردم که از فرسودگی خود در هیاهوی پاریس گفته بود؛ در نامه‌ی ۲۰ فوریه‌ی ۱۸۸۸ که به برادرش تئو نوشته بود 2 : «[...] در پاریس نمی‌توان کار کرد، مگر آن‌که شخصی کنج و پناهگاهی برای آرامش و آسودگی...

ساناز کریمی

سازمان ثبت اسناد و املاک کشور «سند مالکیت متعلق به کد ملی شما با شناسه فلان صادر گردید. برای مشاهده به سامانه کاتب قسمت اسناد الکترونیک مراجعه فرمایید.» پیامک را که دیدم خشکم زد. ظهر دلچسب بهاری‌ام شد غروب جمعه‌ی پاییز. اسم همه‌ی ما، من، خواهرم و تمام ۱۱ وارث...

یلنا مارکوویچ

در خانه‌ام شمایل‌های مذهبی ‌دارم؛ از همان‌هایی که مربوط به کلیسای ارتدکس است و چشمان عیسی را تاریک و متفکرانه نشان می‌دهند. وقتی دوستانم به خانه‌ام می‌آیند، گاهی دلیلش را می‌پرسند، چراکه به‌نظرشان با شخصیت من جور نیست. می‌گویم: «پدر و مادرم مذهبی‌اند.» اما این حرف بی‌ربط است، چون خودم...

هلن جیوکس

هفته‌ها و ماه‌های نخست تولد دخترم، انگار لانه‌ها همه‌جا بودند؛ در پرچین‌ها، زیر سنگ‌ها و در بالای شاخه‌های درخت‌ها. در باغ چند تخم روشن مایل به لیمویی در شکاف شاخه‌ای پوسیده قرار داشت و همان نزدیکی دو پرنده‌ی سیاه، شاخه‌ها را به‌سرعت توی بوته‌ی زالزالک پراکنده می‌کردند. به‌گمانم، آدم همه‌جا...

ذکیه شهاب

می‌بینی؟ در این اتاق کوچک که قرار بود یکی شویم، نشسته‌ام. هر روز چقدر به عکس آویخته‌شده‌ی عروسی‌مان به دیوار نگاه می‌کردم، مثل حالا. تو نمی‌دانی چقدر به گذشته که هر روز در اینجا از مقابل چشمانم رژه می‌رود، تن‌به‌تن می‌آویزم. هر بار که به ولایات سفر می‌کردی، دلم می‌خواست...