
حمید صدرهاشمی
این جمله را از داستانی کوتاه به اسم گرسنگیکشیده، نوشتهی دان دلیلو آوردهام. داستان دربارهی مردی میانسال به نام لئو است که اکثر زمانش را به فیلمدیدن در سینماهای نیویورک میگذراند. گاهی سه یا چهار فیلم در یک روز میبیند و اساساً کاری هم غیر از این ندارد. آدم پولداری...

اکرم سلیمی
ما بچههای مدرسهی راهنمایی بعثت (آنها) را به اسم «ژاپنیها» میشناختیم. ژاپنیها توی مسیر هر روزهی من مغازهای داشتند که متصل به خانهی آنها بود. سمت چپ خانه، فضای سبز بود و همین باعث میشد آن نقطه از زمین، همیشه معطر و تازه به نظر بیاید. توی پاییز که تن...

سوگل بهرام سلطانی
کسی نمیدانست خانوم میم چه روزی به دنیا آمده. آن زمانها که برایش سجل میگرفتند، این جزئیات اهمیتی نداشت. دختر باید بختش بلند میبود. این شد که همان سالهای دور، پیِ بختی کمی بلندتر، به خانهی خانمبزرگ آمد. هر از گاهی پزشکی، جوری که انگار خودش آنجا ننشسته، رو به...

راضیه فیضآبادی
سقف خانه کوتاه شده بود. آنقدر کوتاه که خم شده بودیم. خمخم راه میرفتیم، غذا میخوردیم، روی مبل لش میکردیم، میخوابیدیم. بیدار میشدیم! از آسمان که اصلاً خبری نبود. حتی سرمان را بالا نمیبردیم، ببینیم هنوز آن بالا هست یا نه. چه برسد به اینکه مثلاً ببینیم ابرهای سفید پنبهای...

خاتون حیدری فاروقی
«راجی، تبریزی یا شالک، درختی است برگریز. برگهای سبز براق، پهن، یا لوزی نوکتیز دارد که پیش از ریزش، رنگ طلایی روشن تا زرد به خود میگیرند. جوانههای آن هم زردرنگ است و معطر و چسبناک. ارتفاع تبریزی گاه تا ۳۰ متر هم میرسد. تنهاش مستقیم رشد میکند، کمشاخه است...

محمد محمدی
بعضی روزها مغز آدم رسماً استعفا میدهد، اما بدبختانه زندگی با استعفایش موافقت نمیکند، کارها روی هم تلنبار شدهاند، فکرها ولکن نیستند و آدم فقط دلش میخواهد چند ساعتی از همهچیز فاصله بگیرد. این دلگرفتگی ربطی به دود و دم و غبار مرکز شهر ندارد؛ از جنس خستگیهای شخصی است...

حمیرا افشار
پیش نیامده بود که از خانه بیرون برود. اصلاً انگار از در ورودی میترسید. من هم با این قضیه کنار آمده بودم و میدانستم تلاش برای بیرون بردنش به دلخوری میرسد. البته اینکه دکتر سابقش هم سفارش کرده بود که حالا که به یک کشور سردسیرتر مهاجرت کردیم بهتر است...

کتی میسون
عاشقشدن یکی از عمیقترین تجربیاتی است که میتوان چشید، تجربهای که میتواند با قدرت تمام ما را تحتتأثیر قرار بدهد و نگاهمان را به خودمان، به یکدیگر و حتی به جهان وسیعتر برای همیشه تغییر بدهد. ادبیات و سینما اغلب ما را با کندوکاو در ظرفیت عشق رؤیایی تحتتأثیر قرار...

شیوا دارابی
از همان روزی که سروکلهاش در حیاط پیدا شد، از او خوشت نیامد. مدام میگفتی: «این که جاش توی آسایشگاه نیست.» اما او همیشه دنجترین نقطه را انتخاب میکرد؛ جایی که کسی مزاحمش نشود. آرام و بیسروصدا مینشست، دستهایش را تکیهگاه بدنش میکرد و با چشمهای آبیاش رفتوآمدها را زیر...

فاطمه عظیمی
آپارتمان کوچک و آشپزخانهی کوچکتر تحمل سنگینی اینهمه بو را نداشتند. بوی شیرینی قالب بود. گاهی بوی مربای به و هویج میچربید به بوی شیرینپلو و گلاب و خلال پوست پرتقال. بوهای شیرین و گیجکننده از درِ آپارتمان خودشان را بیرون میکشیدند و توی تمام راهپلهها تا طبقهی پنجم پخش...

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد