icon
icon

بعد از آن شب

عکس از زھرا رضایی‌پور
shurum enlarge
عکس از زھرا رضایی‌پور

بعد از آن شب

نویسنده
فاطمه عظیمی
زمان مطالعه
10 دقیقه
عکس از زھرا رضایی‌پور
shurum enlarge
عکس از زھرا رضایی‌پور

بعد از آن شب

نویسنده
فاطمه عظیمی
زمان مطالعه
10 دقیقه

آپارتمان کوچک و آشپزخانه‌ی کوچک‌تر تحمل سنگینی این‌همه بو را نداشتند. بوی شیرینی قالب بود. گاهی بوی مربای به و هویج می‌چربید به بوی شیرین‌پلو و گلاب و خلال پوست پرتقال. بوهای شیرین و گیج‌کننده از درِ آپارتمان خودشان را بیرون می‌کشیدند و توی تمام راه‌پله‌ها تا طبقه‌ی پنجم پخش می‌شدند.

حتی کوچه هم بی‌نصیب نمانده بود. با این‌که این روزها بارها تلویزیون اعلام کرده بود که هوا خیلی آلوده است، اما پنجره‌ی نیمه‌باز آشپزخانه عطر گلاب و مربا و خلال پوست پرتقال را پخش می‌کرد توی هوای سُربی و خاکستری کوچه.

میان قُل‌قُلِ ریزِ مرباها و صدای تلویزیون و کشیده‌شدن دمپایی‌های طبی روی سرامیک‌های سفید کف آشپزخانه، صدای هوم‌هومِ ماشین لباس‌شویی هم شنیده می‌شد.

آخرین گوجه هم خُرد شد و چیده شد روی کاهو، کنار برش‌های گردِ خیار. باز دمپایی‌های طبی لِخ‌لِخ‌کنان کشیده شدند روی سرامیک‌ها و کاسه‌ی چینی گل‌سرخی سالاد رفت توی یخچال. دمپایی‌ها ایستادند کنار اجاق گاز. انگشت‌های کوتاه و ناخن‌های کوتاه تازه‌لاک‌خورده پیچیدند دور دسته‌ی ملاقه و ملاقه را توی قابلمه‌ی مسی چرخاندند. شعله‌ی زیر مرباها خاموش شد و انگشت‌ها در هم گره خوردند. دمپایی‌ها از آشپزخانه بیرون رفتند و پا گذاشتند روی موکت‌های کِرم کف راهرو. بعد رسیدند روی قالیچه‌ی دست‌باف لاکی با نقش‌ونگارهای درهم‌پیچیده.

قالیچه پهن بود جلوی تخت‌خواب. روی میز توالت، کنارِ تنها قوطی کرِم و شیشه‌ی صورتی عطر، برگه‌ی کوچک رسید شارژ ماهانه‌ی آپارتمان خودنمایی می‌کرد. نوشته‌ها ریز بودند و تایپ‌شده، به‌جز دو کلمه‌ی دست‌نویس آبی‌رنگ، که از همان فاصله بدون عینک هم خوانده می‌شدند: خانم سعادت.

خانم سعادت دست‌هایش را به هم مالید. خشکی و زبری پوستش حالش را یک‌جوری کرد. درِ قوطی کِرم را باز کرد و پشت هر دستش که لک‌های کم‌رنگ قهوه‌ای داشت یک خال کوچک کرِم گذاشت. دست‌هایش را با دقت به هم مالید. توی آینه به موهای تازه‌رنگ‌شده‌اش نگاه کرد و دستی به صورت بندانداخته‌اش کشید. دیروز رفته بود آرایشگاه. به رنگ طلایی خیلی روشنی که تمام موهای سفیدش را پوشانده بود دوباره نگاه کرد و از این‌که به حرف آرایشگر گوش داده بود احساس رضایت کرد.

چروک‌های عمیق دور چشم‌هایش سال‌ها بود که اذیتش نمی‌کردند.

به صورت خندان و سر بی‌موی شوهرش توی قاب عکس سیاه خیره شد. ۱۰ سالی می‌شد که توی قاب عکس بهش لبخند می‌زد.

آن‌طرف میز توالت یک جفت قاب عکس سفید چسبیده بودند به هم. توی یکی دختر و دامادش پشت به خانه‌ای با دیوارهای سفید ایستاده بودند روی چمن‌های سبز. کنار پاهای دخترش سگ پشمالوی قهوه‌ای نشسته بود. هر دو شلوار لی به پا داشتند و تن هر دویشان توی تی‌شرت سفید گشادی لق می‌زد.

دخترش موهای کوتاه سیاه داشت. آن‌موقع‌ها قبل از رفتنش گیس موهای بلندش از مقنعه‌ی سُرمه‌ای بیرون می‌زد و دائم از ناظم مدرسه تذکر می‌شنید. بعدها تعریف کرده بود تا پایش رسیده به فرودگاه ملبورن، روسری ابریشمی‌اش را انداخته توی سطل آشغال و با خودش گفته: «آخیش دیگه راحت شدم!»

توی آن‌یکی قاب عکس پسرش با شلوارک و لباس آستین‌کوتاه نخی که رویش گل‌های درشت نارنجی داشت، لب ساحل ایستاده بود و دورترها پشت سرش قایق قرمزی توی دریا پیدا بود.

انگار قاب عکس‌های سفید می‌خواستند خواهر و برادری که هرکدام یک گوشه‌ی دنیا بودند را به‌زور به هم بچسبانند. تنها جایی که چهار نفرشان را می‌توانست کنار هم ببیند همین‌جا توی اتاقش، جلوی میز توالت بود؛ خودش توی آینه، دختر و پسرش توی قاب عکس‌های سفید و شوهرش توی قاب عکس سیاه.

به صورت خندان شوهرش لبخند زد و رفت سراغ کمد لباس‌ها. لباس‌ها را یکی‌یکی کنار زد. با این‌که از قبل فکرش را کرده بود که چی بپوشد، اما باز مانتوهایش را نگاه کرد. صدایی توی سرش گفت: «از کجا معلوم امشب بیاید؟ از کجا معلوم شب بیاید؟ شاید روز بیاید! شاید هم همین چند دقیقه‌ی بعد!»

جمله‌ی آخری توی سرش تردیدها را کنار زد و همان مانتو و روسری‌ای که از قبل در نظر داشت را از چوب‌لباسی درآورد و انداخت روی تخت. مانتو اتوزدن نمی‌خواست، اما خط تای روی روسری کمی اذیتش می‌کرد.

انگار چیزی توی زانوهایش فرو می‌رفت. از صبح توی آشپزخانه سرپا بود. دراز کشید روی تخت تا شاید سوزش زانوهایش آرام شود.

آرام انگشت‌های پایش را تکان داد. شست پایش خورد به پتوی مسافرتی. بدون این‌که به پتو نگاه کند، می‌دانست که رنگش صورتی است. سوغات دخترش بود. اگر مجبور می‌شد باز هم امشب بیرون بماند، دوست نداشت همان پتوی دفعه‌ی قبل را همسایه‌ها ببینند. به بهانه‌ی همین پتوی لطیف و خوش‌رنگ می‌شد با همسایه‌ها از هر دری حرف زد.

 

عکس از زھرا رضایی‌پور
عکس از زھرا رضایی‌پور

صبح، بعد از رفتن حوری، زن همسایه‌ی طبقه‌ی پنجم، پتو را از پشت کیف‌ها و چمدان‌های توی کمد کشیده بود بیرون. همان‌طور دست‌نخورده، با پلاستیک و کاغذ کادو چپانده بودش ته کمد.

هنوز فرصت نکرده بود از حوری بپرسد که چرا تنهاست و کس‌وکاری اینجا ندارد. حوری حامله بود و شوهرش عسلویه کار می‌کرد. شب پیش بعد از زلزله، شب را خانه‌ی او به صبح رسانده بود. دفعه‌ی قبلی که زلزله آمد و همه‌ی همسایه‌ها مجبور شدند توی چادر بخوابند، حوری حالش بد شد و صبح بردنش بیمارستان. شوهرش تا خودش را با اولین پرواز برساند تهران، شب شده بود. دو سه روزی شوهرش ماند و به خیال این‌که دیگر خبری از زلزله نیست، برگشت سرِ کارش.

دیشب تازه چشم‌هایش گرم شده بود و توی برزخ شیرین خواب و بیداری بود که تختش لرزید. این بار مثل دفعه‌ی قبل دست و پایش را گم نکرد و با حوصله مانتو پوشید. جلوی آینه ایستاد. روسری‌اش را سرش کرد و کلید را برداشت و آرام از پله‌ها رفت پایین.

وسط حیاط حوری را دید که دستش به کمرش بود و دولادولا راه می‌رفت. زیر بغلش را گرفت و با هم پا به کوچه گذاشتند.

مثل دفعه‌ی پیش همه‌ی همسایه‌ها توی کوچه بودند و کوچه شلوغ بود. بعضی از همسایه‌ها سوار ماشینشان شدند و رفتند.

آن‌ها دو سه ساعتی توی سرما و هوای غبارگرفته‌ی سُربی دوام آوردند، اما بعد، با اصرار، حوری را برد خانه‌ی خودش. حوری را کنار خودش خوابانده بود و صبح صبحانه‌ی مفصلی آماده کرده بود.

خودش تنهایی حتی دل‌ودماغ چایی دم‌کردن را هم نداشت. خیلی وقت‌ها چای کهنه می‌خورد.

بعد از صبحانه حوری رفته بود خانه‌اش تا وسایلش را بیاورد. به حوری گفته بود ناهار منتظرش است و بهتر است چند روزی پیش او بماند.

موقع ناهار حتماً سر حرف را می‌کشاند به این‌که چرا حوری کس‌وکاری ندارد. حرف را می‌کشاند به این‌که او هم مثل دختر خودش است و حتی می‌تواند تا موقع زایمان و بعدش هم روی کمکش حساب کند.

بارها به دخترش گفته بود دلش نوه می‌خواهد. هرچند اگر نوه‌دار هم می‌شد، سالی یکی دو هفته بیشتر نمی‌توانست ببیندش.

چشم‌هایش را بست و نفس بلندی کشید. هرچه فکر کرد، یادش نیامد بعد از رفتن دخترش آخرین بار کِی درست‌وحسابی آشپزی کرده بود. آرایشگاه چی؟ کِی رفته بود؟

عصر باید می‌رفت قصابی. می‌خواست فردا آبگوشت درست کند. حوری گفته بود بدجوری هوس آبگوشت کرده. آن‌موقع‌ها پسرش عاشق آبگوشت بود. آخرین بار که برای پسرش آبگوشت بار گذاشت، پسرش گفته بود دیگر گوشت قرمز نمی‌خورد و آبگوشت خوش‌رنگ‌ولعاب توی قابلمه، نخورده از دهان افتاده بود. حوری اما دلش آبگوشت می‌خواست.

بعد از قصابی هم باید شیر و آرد و سیب می‌خرید. دیشب کلید خانه را داده بود به پسر آقای شرفی، همسایه‌ی طبقه‌ی دوم، تا برود از توی یخچال باقی‌مانده‌ی کیکی که چند روز قبل پخته بود را بیاورد. چیزی از کیک نماند. آقای شرفی گفته بود تا حالا کیکی به این خوشمزگی نخورده. اگر امشب دوباره زلزله می‌آمد، دلش نمی‌خواست توی یخچالش کیک نباشد.

چرخید به پهلو و به ساعت روی پاتختی نگاه کرد. دیروز برای ساعت باتری خریده بود و ساعت پس از سال‌ها با صدای ظریفی تیک‌تیک می‌کرد. مرغ توی ساعت تندتند به دانه‌های ریز جلوی پایش نوک می‌زد و بعد از مدت‌ها دلی از عزا درمی‌آورد.

انگشت کشید روی جلد براق مجله‌ی کنار ساعت. از فکر این‌که دوباره عادت مجله‌خواندن را از سر می‌گرفت توی دلش ذوق کرد.

هفته‌ی پیش که زلزله آمد، با همسایه‌ها توی چادر مسافرتی چپیدند. چادر مسافرتی را آقای شرفی تازه خریده بود، به هوای مسافرت عید. تا آمدند چادر را با مردهای همسایه علم کنند، نیم‌ساعتی طول کشید.

اولش فقط صداها را می‌شنید و نمی‌فهمید بقیه چه می‌گویند. ترس چسبیده بود ته حلقش و نمی‌توانست حرف بزند. انگار ترسش را همه دیدند. یکی از زن‌های همسایه لیوان آبی داد دستش. حلقه‌اش را درآورد انداخت توی لیوان آب. آب را که خورد، کم‌کم فهمید بقیه از چی حرف می‌زنند.

دلش می‌خواست حرف بزند؛ از این‌که چقدر ترسیده، از این‌که دلش برای شوهرش تنگ شده و یک سال بیشتر است که دختر و پسرش را ندیده. کم‌کم دلش آرام گرفت و ترس و بغضِ ته حلقش را قورت داد و از زلزله و گرانی و آلودگی هوا حرف زد.

حلقه‌اش را که از توی لیوان درآورد، حوری از قشنگی حلقه‌اش گفت. دوباره دلش برای شوهرش تنگ شد. اشک به چشم‌هایش نشست، اما کثیفی هوا را بهانه‌ی خیسی چشم‌هایش کرد.

یکی از همسایه‌ها رفت و برایش ماسک آورد، اما گفت ماسک که می‌زند، بیشتر احساس خفگی می‌کند.

یکی دیگر از همسایه‌ها رفت برایش یک پاکت کوچک شیر آورد. سر پاکت را باز کرد و شیر را ریخت توی همان لیوان آب. شیر را که سر کشید، لب‌هایش به دو طرف کشیده شد و افتاد به حرف‌زدن.

از بچگی‌هایش گفت، از این‌که آن‌موقع‌ها پدرش گاوداری داشته و همیشه شیر تازه داشته‌اند. نفهمید چی شد که همه ساکت شدند و دل به حرف‌هایش دادند. وقتی حرف‌هایش تمام شد، همسایه‌ها گفتند حرف‌زدنش مثل قصه‌گفتن است.

بعد از آن شب، با این‌که عذاب وجدان داشت، اما ته دلش با خودش می‌گفت: «یعنی می‌شود باز هم زلزله بیاید.» تا دیشب که دوباره زلزله آمد.

ساعت نزدیک یک بود و حتماً حوری پیدایش می‌شد. باید بلند می‌شد و می‌رفت سر وقت غذا. خمیازه‌ای کشید و به کارهایش فکر کرد. خیلی کار داشت که باید انجام می‌داد. عصر باید می‌رفت قصابی. بعدش هم باید سیب و آرد و شیر می‌خرید تا برای…

موقع ناهار حتماً سر حرف را می‌کشاند…

کاش حوری تا موقع زایمانش…

پلک‌هایش سنگین شده بودند. چشم‌هایش را بست. تمام بوهای شیرین را کشید توی سینه‌اش.

متن‌های دیگر

icon

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد

ما را دنبال کنید
linkedintwittertelegraminstagram
icon

هر کسی در سینه داستانی برای روایت دارد

ما را دنبال کنید
linkedintwittertelegraminstagram