شماره‌ی ۴۲ — یلدا — شوروم ۴۲

حافظ خیاوی

بر بالای اولین صفحه‌ی داستان با مداد علامت زده و یادداشت کرده بودم تا این سه‌شنبه که می‌آید، شش عصر سه‌شنبه که می‌رسد و پشت میز، مقابل گوشی که می‌نشینم تا درباره‌ی یکی از داستان‌های آلیس مونرو که نامش غرور است، برای مخاطب‌های مجازی حرف بزنم با این شروع کنم...

علی صالحی بافقی

حالا دیگر هر وقت توپ فوتبال یا زمین چمن می‌بینم، صدای موج دریا را می‌شنوم یا هوای صبح زود شمال را تصور می‌کنم، جلیل باقری را می‌بینم. انگارنه‌انگار که مرده باشد. نه. او از جنس مردن نبود. گاهی که دلتنگش می‌شوم، چشم‌هایم را می‌بندم و تصور می‌کنم که او هنوز...

نرگس حکیم‌پناه

همین که آب گرم می‌شود و زیر دوش می‌روم، یادم می‌افتد شامپو تمام شده است. نگاهم به شامپوی هلویی‌رنگی می‌افتد که بالای سکو جا خوش کرده است. مادربزرگم اجازه نمی‌داد به آن دست بزنم. شامپوهای کوچک هتل‌هایی را که رفته بود، نگه می‌داشت و برای قشنگی روی سکو می‌چید. قبلاً...

فائزه مرزوقی

روایت «دمپایی‌های آبی» از جایی شروع می‌شود که زمین زیر پای راوی همچون گهواره‌ی نامتوازنی تاب می‌خورد. خیلی زود می‌فهمیم با آدمی طرفیم که با «دیگری» درگیر است. حریم خودش را می‌خواهد. صدای عصای طبقه‌ی بالا و بوی پیازداغ آن یکی همسایه و تلفن‌های مادرِ جویای احوال اذیتش می‌کند. حالا...

محمد جواد شاکر آرانی

خانه‌ی رضا روایت «بلوغ» است.روایت تجربه فردیت درون زیست جمعی است. داستان «بزرگ شدن» است و مثل هر داستان دیگری که روی بزرگ‌شدن و تغییر‌کردن و شکل‌گرفتن شخصیت در مقطعی از زندگی دست می‌گذارد با خاطره‌ یا تجربیاتی که مثل میخ به جان آدم کوبیده شده‌اند آمیخته می‌شود. در حضور...

سحر صبور

به‌گمانم آن روز، در تراس آپارتمان لادن، هنگامی که داشتم لباس‌‌های نوزادی خواهرم را روی بند می‌انداختم و منظره‌ی دریا در تقلایی سخت از لای تصاویر خیابان، ماشین‌ها و ساختمان‌ها می‌گریخت تا خود را به چشمان نیازمند من برساند، این اندیشه در ذهنم نمی‌جوشید که در چه جریانی قرار دارم....

امیرحسین کرونی

حالا دیگر همه به درخت پرتقال شک کرده بودند؛ درخت باغچه‌ی آقای توکل که در آن سر می‌برید. آقای توکل تنها قصابی بود که هیچ‌وقت کسی گوسفندانش را در حالتی غیر از سربریدن نمی‌دید و کسی تا‌به‌حال انتهای مغازه‌اش را ندیده بود. از روی پشت‌بام که نگاه می‌کردی، مغازه‌اش بیشتر...

کتایون بیجاری

میلاد با موها و چهره‌ای به‌هم‌ریخته و خواب‌آلود قفل را باز ‌کرد. ساعت نه و ربع بود. کلید مغازه گیر داشت. سخت مشغول بود و متوجه مرد قدبلند و مرتب حدوداً ۷۰ساله‌ای نشد که پشت ویترین مغازه‌ی اسباب‌فروشی خودش را مشغول کرده بود. مرد ناخودآگاه به صفحه‌ی ساعت مربع‌شکل بدون...