شماره‌ی ۳۱ — انسان بی‌چهره — شوروم ۳۱

فاطمه احمدی آذر

موضوع اسطوره و داستان‌های اساطیری همیشه برایم جذاب بودند. امکان نداشت که هنگام خواندن یک رمان پست‌مدرن اشاره‌ به اسطوره‌ها را نبینم. هر زمانی که نویسنده‌ای در میانه‌ی داستانش اشاره‌ای به شخصیت یا داستانی اساطیری می‌کرد، فوری آن را در موتور جستجوی گوگل می‌نوشتم. یکی از سایت‌های صفحه‌ی اول...

افرا جمشیدی

خوب خاطرم هست، سال دوم دبستان بودم که نظریه‌ی اتساع زمان اینشتین را راجع ‌به نسبی بودن زمان درک کردم، اما نه با فرضیات اینشتین، بلکه با مشاهده و تحلیل ذهن کوچک خودم متوجه شدم زمان در اوج بدبختی کش می‌آید و دور و دورتر می‌شود. انگار که بخواهی...

فاطمه سادات موسوی

« تنها با یادآوری شادی ازدست‌رفته، اندوه را درمی‌یابیم.» «اتین دولابوئسی» نشسته بود روی صندلی چوبی تق‌ولقی که با هر تکان صدای جیرجیرش بلند می‌شد‌ و پشت‌سرهم تکرار می‌کرد: «من چیزی‌م نیست.» یک دستش را من گرفته‌ بودم و آن‌یکی دستش را پسرش. دکتر از پشت...

محسن پناهی

از کجا شروع کنم؟ این را از تو پرسیده بودم. چهارده سال پیشتر از این بود. می‌خواستم شعر بنویسم. تازه مسیر نوشتن را شروع کرده بودم. هیچ نگفته بودی. بسیاری از پاسخ‌ها را همان موقع به زبان نمی‌آوردی. در موردِ چیزها، به پنجره‌ای یا دری خیره می‌شدی. خیره بودی و...

نازیلا دلیرنیا

به دست‌هایم نگاه می‌کنم. می‌گویم: «باید ناخن‌هایم را کوتاه کنم.» هیچ‌وقت تحمل ناخن بلند را نداشته‌ام. دست‌هایم نه زنانه‌اند، نه ظریف، همیشه شبیه دستِ بچه‌های دبستانی، با ناخن‌هایی گرفته‌شده از بیخ. می‌روم سراغ قفسه، ناخن‌گیر را برمی‌دارم، اما دستم در یک لحظه متوقف می‌شود. ناگهان می‌بینم با همین ناخن‌ها به...

محبت محبی

«اُه‌هالا» کلمه‌ای است با ریشه‌ی عربی و از «ان‌شاءاللّٰه»‌ مشتق شده است، گرچه طی زمان معنای اندک متفاوتی یافته است و امروزه بر هر آرزوی توأم با عدم قطعیت تأکید دارد. زن آرژانتینی درباره‌ی آینده‌ی نمایشگاه گلفود دبی از «ان‏‌شاءللّٰه» استفاده می‌کند و البته به واژه‌ی...

امیربهادر کریمی

می‌خواستم به او بگویم که همه‌چیز تمام شده است. دیگر رفتن به خیابان بی‌فایده است و کوچه‌ها بی‌‌پناه شده‌اند و کوچه‌ی بی‌پناه کی می‌تواند سرپناه آدم‌ دلمرده باشد؟ می‌خواستم به او بگویم که دیگر جایی نیست که برویم و برای چند دقیقه هم که شده خودمان را از شر واقعیت...

سینا طهمورثی

نوشتن در صبح بخشی از برنامه‌ای است که جولیا کَمرون در کتاب راه هنرمند پیش رویم می‌گذارد—راهی که به گفته‌ی او خلاقیت به‌خواب‌رفته‌ام را بیدار می‌کند، چشمه‌ی جوشانی که قرار بود دست‌کم تا حالا چند تایی نوشته‌ی کوتاه و بلند را به ثمر نشانده باشد....

زینت‌سادات قاضی

«الهی که، به حق پنج تن آل عبا، جزجیگر بزنی. این هم زندگیَه برامان ساختی؟!» مامان بود. صدایش نرم نبود؛ آرام هم نبود. نشسته بود روی دو زانویش و لباس‌ها را توی تشت مسی چنگ می‌زد. نور آفتاب از لای برگ‌های درخت انجیری که صبح‌ها سایه‌اش پهن می‌شد روی...